Επιλέγω ως γλώσσα την ελληνική. Ο λόγος απλός. Αυτό που συμβαίνει πρέπει να «μεταφερθεί». Με οποιοδήποτε τρόπο από «μέσα». Αν είναι δυνατόν, καθώς η εικόνα θα έχει διαφοροποιηθεί μέχρι να ολοκληρωθεί αυτό το μπιλιέτο.
Κατά την ταπεινή άποψή μου η Naomi Klein είναι υπερβολική, εντούτοις αυτό που συμβαίνει είναι όντως σημαντικό. Δεν συμβαίνει μόνο στη Νέα Υόρκη αλλά πια παντού. Έχει χιλιάδες πρόσωπα, φωνές δυνατές και άλλωτε χαμηλές σαν ψίθυροι και όλα τα χρώματα του ουράνιου. Είναι μία έκρηξη οργής που προξενεί δημιουργικό οργασμό, ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που μετατρέπεται σταδιακά σε δύναμη και ελπίδα.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Oύτε καν ο ταύρος της πρώτης αφίσας που χρησιμοποίησα στο προηγούμενο post. Ωστόσο είναι μία «ιστορία» που γράφεται συνεχώς «από τα αμερικανάκια», όπως απαξιωτικά αποκαλούνται στην Ελλάδα, με τις ρίζες της να χάνονται στο χρόνο. Αυτή όμως είναι μια άλλη ιστορία, προσεχώς στις οθόνες σας. Since then take a music break.
Now it's time to go. Streets are calling. And Gil Scott Heron as well.
Update: Κόσμος παντού και ειδικότερα στη Washington Sq. Είναι ποιοτικό άλμα όταν ο όρος "ταξικός πόλεμος" ακούγεται στις ΗΠΑ. Ακούγεται ολοένα και πιο συχνά και καταγράφεται ακόμη και στους New York Times.
Κάτι για τις στιγμές ανάπαυσης του "πολεμιστή". Όταν δεν διαβάζουμε...
More stuff: Αραγε τι είναι και που πηγαίνει το κίνημα Occupy Wall Street? Κάποιες αναγνώσεις: Ο Robert Reich που εφράζει την άποψη του κατεστημένου. Μία συζήτηση στο Denocracy Now!, Από το Πόρτλαντ που μέχρι στιγμής μπορεί να υπερηφανεύεται για το σεισμό που προκάλεσε την Παρασκευή με πάνω από 75.000 στους δρόμους. Για τις πρώτες απόπειρες υπονόμευσης και ένας κλασικός Chris Hedges.
0 Comments:
Post a Comment