July 19, 2016

Παραγωγικά ερωτήματα


Υποστηρίζω οτι το πρώτο που πρέπει να σκεφτεί κανείς μετά τα πρόσφατα γεγονότα στην Τουρκία, είναι «παραγωγικά ερωτήματα».
Γνωρίζουμε ήδη αρκετά ώστε να θέσουμε τα πρώτα:

  • Πώς ο αμερικάνικος/ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός θα επιχειρήσει να αποτρέψει την ωριμάζουσα απώλεια της Τουρκίας εφεξής, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα που κατηύθυνε;
    Με οικονομικό πόλεμο; Με υποκίνηση πολέμου στο Νότο;  Διαμελισμό και μετακινήσεις συνόρων; Φυσική εξάλειψη του προέδρου; Ή, αντίθετα, εκ νέου συναλλαγή μαζί του - και με τι απαιτούμενα/προσφερόμενα και ποιούς μηχανισμούς σταθερότητας της εφαρμογής της;
  • Σε ποιό τμήμα της τουρκικής άρχουσας τάξης θα στηριχθεί ο αμερικάνικος/ευρωπαϊκός  ιμπεριαλισμός στην προσπάθεια αυτή;
  • Ποιά η συναρμογή των αναταραχών (που  δεν έχουν εξολοκλήρου τερματιστεί - βλ. «χαμένα» πτητικά και πλωτά μέσα, ένοπλοι που δεν παρουσιάζονται στη βάση τους, μη επιστροφή του Ερντογάν στην Άγκυρα...) με τα χτυπήματα σε Αρμενία και Καζαχστάν;   
Μερικά από τα παραπάνω είναι βαθειά και στρατηγικής φύσης, άλλα τακτικής και συγκυρίας, ορισμένα δε είναι ρητορικά. Παρακινώντας τον αναγνώστη να θέσει τα δικά του, υποδεικνύεται εδώ εμμέσως, δια της μη θέσης τους, μια σειρά ερωτημάτων που κινούνται μεταξύ μη-παραγωγικότητας και πλάνης, αγνής ή υποβολιμαίας.

June 24, 2016

Πριν από έναν αιώνα, ένα χρόνο, παρά ένα μήνα και μια μέρα


Γράφτηκε: Στις ή πριν από την 23 Αυγούστου 1915
Πρωτοδημοσιεύτηκε: Sotsial-Demokrat αριθ. 44, 23 Αυγούστου 1915 Αγγλική μετάφραση
Από εδώ
Δείτε επίσης στο Ριζοσπάστη 17/5/2009.
Επειδή η ελληνική τουλάχιστο μετάφραση είναι κατά τη γνώμη μου πολύ κακή, αξίζει η πρόσβαση στο πρωτότυπο εδώ.
 
Στον αριθ. 40 της Sotsial-Demokrat εκθέσαμε ότι μια διάσκεψη των ομάδων του Κομματός μας στο εξωτερικό είχε αποφασίσει να αναβάλει την ερώτηση για το σύνθημα των Ενωμένες Πολιτείες Της Ευρώπης εν αναμονή μιας συζήτησης, στον τύπο, σχετικά με την οικονομική πτυχή του θέματος.



Στη διάσκεψή μας η συζήτηση σχετικά με αυτήν την ερώτηση πήρε έναν καθαρά πολιτικό χαρακτήρα. Ίσως αυτό προκλήθηκε εν μέρει από το Μανιφέστο της Κεντρικής Επιτροπής διατυπώνοντας αυτό το σύνθημα ως ένα ειλικρινές πολιτικό (το άμεσο πολιτικό σύνθημα..., όπως λέει εκεί) όχι μόνο προχώρησε το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, αλλά ρητώς υπογράμμισε ότι αυτό το σύνθημα είναι χωρίς νόημα και ψεύτικο "χωρίς την επαναστατική ανατροπή των γερμανικών, αυστριακών και ρωσικών μοναρχιών".


Θα ήταν αρκετά λανθασμένο να αντιτεθεί σε μια τέτοια παρουσίαση της ερώτησης μέσα στα όρια μιας πολιτικής αξιολόγησης αυτού του συνθήματος -π.χ., για να συζητήσει πως κρύβει ή αποδυναμώνει, κ.λπ., το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Οι πολιτικές αλλαγές μιας αληθινά δημοκρατικής φύσης, και ειδικά οι πολιτικές επαναστάσεις, δεν μπορούν κάτω από καμία περίσταση είτε να κρύβουν είτε να αποδυναμώσουν το σύνθημα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα, το φέρνουν πάντα πιό κοντά, επεκτείνουν τη βάση του, και σύρουν νέα τμήματα των ασήμαντων αστών και των ημι-προλεταριακών μαζών στο σοσιαλιστικό αγώνα. Αφ' ετέρου, οι πολιτικές επαναστάσεις είναι αναπόφευκτες κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής επανάστασης, η οποία δεν πρέπει να θεωρηθεί ως ενιαία πράξη, αλλά ως περίοδος ταραχωδών πολιτικών και οικονομικών αναστατώσεων, του εντονότερου ταξικού αγώνα, του εμφυλίου πολέμου, των επαναστάσεων, και των αντεπαναστάσεων.

Αλλά ενώ το σύνθημα των δημοκρατικών Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης -αν συνοδεύεται από την επαναστατική ανατροπή των τριών πιο αντιδραστικών μοναρχιών στην Ευρώπη, που ηγείται η Ρωσσική-είναι αρκετά άτρωτο ως πολιτικό σύνθημα, ακόμα παραμένει ιδιαίτερα σημαντική η ερώτηση του οικονομικών περιεχομένου και της σημασίας του. Από τη σκοπιά των οικονομικών συνθηκών του Ιμπεριαλισμού -π.χ., η εξαγωγή άνευ ενδιαφέροντος κεφαλαίου και η διαίρεση του κόσμου από τις "ανεπτυγμένες" και "πολιτισμένες" αποικιακές δυνάμεις,οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, κάτω από τον καπιταλισμό, είναι είτε αδύνατες είτε αντιδραστικές.

Το κεφάλαιο έχει γίνει διεθνές και μονοπωλητής. Ο κόσμος έχει κομματιαστεί από μια χούφτα Mεγάλων Δυνάμεων, δηλ., δυνάμεις επιτυχείς στην μεγάλη λεηλασία και καταπίεση των εθνών. Οι τέσσερις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης -Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Γερμανία, με έναν συνολικό πληθυσμό μεταξύ 250.000.000 και 300.000.000, και μιας περιοχής περίπου 7.000.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων- κατέχουν αποικίες με έναν πληθυσμό σχεδόν 500 εκατομμυρίων (494.500.000) και μιας περιοχής 64.600.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλ., σχεδόν η μισή επιφάνεια της υδρογείου (133.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, εξαιρουμένων των Αρκτικών και των Ανταρκτικών περιοχών).Προσθέστε σε αυτά τα τρία Ασιατικά κράτη - Κίνα, Τουρκία και Περσία, τώρα ενοικιαζόμενα κομματιαστά από τους κλέφτες που διεξάγουν έναν πόλεμο "απελευθέρωσης", δηλαδή, Ιαπωνία, Ρωσία, Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία. Εκείνα τα τρία Ασιατικά κράτη, που μπορούν να αποκαλεστούν ημι-αποικίες ( στην πραγματικότητα είναι τώρα90 τοις εκατό αποικίες), έχουν έναν συνολικό πληθυσμό 360.000.000 και μια περιοχή 14.500.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (σχεδόν ενάμισι φορές την περιοχή όλης της Ευρώπης).

Επιπλέον, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία έχουν επενδύσει κεφάλαιο στο εξωτερικό αξίας όχι λιγότερο από 70.000 εκατομμύρια ρούβλια. Η επιχείρηση της εξασφάλισης "νόμιμων" κερδών από αυτή την καθαρή μοιρασιά -αυτά υπερβαίνουν τα 3.000 εκατομμύρια ρούβλια ετησίως- από τις επιτροπές των εκατομμυριούχων, που είναι γνωστές ως κυβερνήσεις, οι οποίες είναι εξοπλισμένες με στρατούς και ναυτικά που παρέχουν στους γιους και τους αδελφούς των εκατομμυριούχων τις εργασίες στις αποικίες και τις ημι-αποικίες ως αντιβασιλείς, προξένους, πρεσβευτές, ανώτερους υπαλλήλους όλων των ειδών,κληρικούς,και άλλες βδέλλες.

Έτσι είναι πως η λεηλασία περίπου χίλιων εκατομύριων από τον πληθυσμό της γης οργανώνεται από μια χούφτα Μεγάλων Δυνάμεων στην εποχή της μεγαλύτερης ανάπτυξης του καπιταλισμού. Καμία άλλη οργάνωση δεν είναι πιθανή κάτω από τον καπιταλισμό.Να αρνηθούν τις αποικίες, -τις σφαίρες επιρροής-, και την εξαγωγή του κεφαλαίου;Το να σκεφτούμε ότι είναι πιθανό σημαίνει να κάτεβούμε στο επίπεδο κάποιου μυξοκλαίγοντος εφημερίου που κάθε Κυριακή κηρύσσει στους πλουσίους τις υψηλές αρχές του Χριστιανισμού και τους συμβουλεύει να δώσουν στους φτωχούς, καλά, εάν όχι εκατομμύρια, τουλάχιστον αρκετά εκατοντάδες ρούβλια ετησίως.

Eνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης κάτω από τoν καπιταλισμό είναι ισοδύναμες προς μια συμφωνία για διαίρεση των αποικιών. Κάτω από τον καπιταλισμό, εντούτοις, καμία άλλη βάση και καμία άλλη αρχή της μοιρασιάς δεν είναι πιθανή εκτός από την δύναμη. Ένας πολυεκατομμυριούχος δεν μπορεί να μοιραστεί το "εθνικό εισόδημα" μιας καπιταλιστικής χώρας με κανένα άλλον ειδάλλως σε αναλογία "με το κεφάλαιο που επενδύθηκε" (με ένα επίδομα που ρίχνεται μέσα, έτσι ώστε το μεγαλύτερο κεφάλαιο μπορεί να λάβει περισσότερο από το μερίδιό του). Ο καπιταλισμός είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, και η αναρχία στην παραγωγή.Η υπεράσπιση μιας "δίκαιας" μοιρασιάς του εισοδήματος σε μια τέτοια βάση είναι καθαρός Προυντονισμός, ηλίθιος φιλισταιισμός. Καμία μοιρασιά δεν μπορεί να επηρεαστεί ειδάλλως από την "αναλογία στην δύναμη", και τις αλλαγές της δύναμης με τη πορεία της οικονομικής ανάπτυξης. Μετά από το 1871, το ποσοστό της Γερμανίας σε ανόδο δύναμης ήταν τρεις ή τέσσερις φορές γρηγορότερο από αυτό της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, και της Ιαπωνίας και δέκα φορές τόσο γρήγορο όσο της Ρωσσίας. Δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει κανένας άλλος τρόπος για να δεις την πραγματική δύναμη ενός καπιταλιστικού κράτους εκτός τον πόλεμο. Ο πόλεμος δεν έρχεται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές της ιδιωτικής ιδιοκτησίας - το αντίθετο, είναι μια άμεση και αναπόφευκτη έκβαση εκείνων των βασικών αρχών. Κάτω από τον καπιταλισμό η ομαλή οικονομική ανάπτυξις ατομικών επιχειρήσεων ή ατομικών κρατών είναι αδύνατη. Κάτω από τον καπιταλισμό, δεν υπάρχει κανένα άλλο μέσο για την αποκατάσταση της περιοδικά ενοχλημένης ισορροπίας από τις κρίσεις στη βιομηχανία και τους πολέμους στην πολιτική.

Φυσικά, οι προσωρινές συμφωνίες είναι πιθανές μεταξύ των καπιταλιστών και μεταξύ των κρατών. Από αυτή την άποψη οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι πιθανές ως συμφωνία μεταξύ των Ευρωπαιων καπιταλιστών ... αλλά με ποιο σκοπό; Μόνο με σκοπό από κοινού να καταπνίγουν τον σοσιαλισμό στην Ευρώπη, από κοινού να προστατεύουν την αποικιακή λεία ενάντια στην Ιαπωνία και την Αμερική, που έχουν μείνει άσχημα απέξω από το μερίδιό τους από το παρόν χώρισμα των αποικιών, και την αύξηση της δυναμής αυτών που η δυναμή τους κατά τη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών ήταν ασήμαντα γρηγορότερη από την οπίσθοδρομική και μοναρχική Ευρώπη,και που τώρα γίνεται γεροντική. Συγκρινόμενη με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Ευρώπη συνολικά δείχνει οικονομική στασιμότητα. Στην παρούσα οικονομική βάση, δηλ., κάτω από τον καπιταλισμό,οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα σήμαιναν της οργάνωση της αντίδρασης για να καθυστερηθεί η γρηγορότερη ανάπτυξη της Αμερικής. Οι φορές που όταν η αιτία της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού συνδέθηκαν μόνο με την Ευρώπη μόνον έχουν φύγει για πάντα.Οι Ενωμένες Πολιτείες του Κόσμου ( και όχι της Ευρώπης μόνο) είναι η κρατική μορφή της ενοποίησης και της ελευθερίας των εθνών που εμείς συνδέουμε με τον σοσιαλισμό - για την ολική εξαφάνιση του κράτους ,συμπεριλαμβανομένου καί του δημοκρατικού. Ως ξεχωριστό σύνθημα, εντούτοις, το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών του Κόσμου θα ήταν μετά βίας σωστό, πρώτον, επειδή συγχωνεύεται με τον σοσιαλισμό' δεύτερον, επειδή μπορεί να ερμηνευθεί λανθασμένα και να σημαίνει ότι η νίκη του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα είναι αδύνατη, και μπορεί επίσης να δημιουργήσει εσφαλμένες αντιλήψεις ως προς τις σχέσεις μιας τέτοιας χώρας με τις άλλες.

Η άνιση οικονομική και πολιτική ανάπτυξη είναι ένας απόλυτος νόμος του καπιταλισμού. Ως εκ τούτου, η νίκη του σοσιαλισμού είναι πιθανή πρώτα στις διάφορες ή ακόμα και σε μια καπιταλιστική χώρα μόνο.Αφού έχει απαλλοτριώσει τους καπιταλιστές και έχει οργανώσει τη δική του σοσιαλιστική παραγωγή, το νικηφόρο προλεταριάτο εκείνης της χώρας θα εγερθεί ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο-τον καπιταλιστικό κόσμο-ελκύοντας στον αγώνα του τις καταπιεσμένες τάξεις άλλων χωρών,προκαλώντας εξεργέρσεις σε εκείνες τις χώρες ενάντια στους καπιταλιστές, και σε περίπτωση ανάγκης χρησιμοποιώντας ακόμα και ένοπλη δύναμη ενάντια στις εκμεταλλεύτριες τάξεις και τα κράτη τους.

Η πολιτική μορφή μιας κοινωνίας όπου το προλεταριάτο είναι νικηφόρο στην ανατροπή της αστικής τάξης θα είναι ένα δημοκρατικό πολίτευμα, το οποίο όλο και περισσότερο θα συγκεντρώνει τις δυνάμεις του προλεταριάτου ενός ωρισμένου έθνους ή εθνών, στον αγώνα ενάντια στα κράτη που δεν έχουν μεταπήδησει ακόμα στον σοσιαλισμό.

Η κατάργηση των τάξεων είναι αδύνατη χωρίς μια δικτατορία της καταπιεσμένης τάξης, του προλεταριάτου. Μια ελεύθερη ένωση των εθνών του σοσιαλισμόυ είναι αδύνατη χωρίς ένα λίγο πολύ παρατεταμένο και επίμονο αγώνα των σοσιαλιστικών δημοκρατιών ενάντια των οπισθοδρομικών κράτων.Είναι για αυτούς τους λόγους και μετά από τις επανειλημμένες συζητήσεις στη διάσκεψη των R,S.D.L.P. ομάδων στο εξωτερικό, ακολουθώντας εκείνη την διάσκεψη, ότι οι εκδότες του Κεντρικου Οργάνου έχουν έρθει στο συμπέρασμα ότι το σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης είναι λανθασμένο.

June 12, 2016

The communists need to struggle decisively and methodically against imperialism

Published 06/06/2016 on the CPG site (english).




Special interview with Makis Papadopoulos, member of the Central Committee of Communist Party of Greece, responsible for the Ideology Department.

ICP: As a result of the protocol that exists between CP of Greece and CP, Turkey you came to give a seminar on imperialism to the cadres of CP, Turkey. Do you think that the seminar was productive?
Makis PapadopoulosThe seminar itself proves the substantial and fraternal cooperation in the relationship of the two parties. Both the CP of Greece (KKE) and CP, Turkey (KP) have understood the need to take new steps in their theoretical elaboration, on the basis of the principles of Marxism-Leninism, in order to be able to meet the challenges of forming a revolutionary strategy in the contemporary conditions. This seminar was productive because it gave us the chance to clarify the Leninist approach of our party and to debate certain critical points of the topic. At a period which the antagonism among the inter-imperialist centers is intensifying and with NATO getting more aggressive, thus there is a risk of a more general war, the communist parties need to be alert to act in time.
ICP: How do you define shortly the imperialist system of the modern world? Do you think that there are differences in relation to the period of Lenin?
MP: The position of Lenin on imperialism, the reactionary stage of the rotten capitalism is proved to be true today more than ever. Today, the contradiction between capital and labour and the parasitic role of capital is deepening more and more. Certain shareholders-parasites that have no direct relation with the function and the organization of these enterprises they gain enormous profits.

The economic features of monopoly capitalism, which were defined by Lenin, are unified common characteristics of the contemporary capitalist states in the international imperialist system. These unified common characteristics of the capitalist states today are: the domination of the monopolies, the creation of financial oligarchy, the increase of the importance of capital exports in relation to commodity exports, the competition over the re-distribution of new markets and territories.

In some analyses there is the mistaken approach that Lenin identified imperialism with only a handful of powerful imperialist states, with the so-called big powers. The Leninist analysis does not lead to the mistaken conclusion that only the capitalist states at the top of the imperialist pyramid implement imperialist policies. Lenin’s approach to the instances of Belgium, Denmark and Italy demonstrate the contrary.
Especially in this modern world we will not be able to understand in comprehension the complexity of the global capitalist economy, if we limit the analysis with the actions of the countries, which are at the top of the imperialistic pyramid. For example, look at the decreasing role of G7 countries in the last 15 years. Moreover, if we try to evaluate the developments in Middle East without taking into consideration the plans and the effects that Turkey, Saudi Arabia and Israel have on the region, we shall certainly make wrong conclusions. 

The approach that says that we are today in a new historical stage of “globalization”, due to the expansion of the strength of companies with a multinational shareholder composition and the increase of the interdependence amongst the capitalist states, is also incorrect. These existing phenomena reflect the well-known trend for the internationalization of capital’s motion. However, this tendency does not negate the law of uneven development and the nation-state formation of the capitalist economy. Regarding the rival military camps in the East Mediterranean we can easily understand the course of the intensification of inter-imperialist contradictions.
ICP: In this perspective how do you define the relationship between USA and Germany? For example, do you think that the crisis in Volkswagen was a result of a competition between the monopolies? Or, do you think that it is based on the strategic contradiction between the imperialist centers?
MP: It is not the first time that the USA contributes to bring to the foreground scandals, which strike economically a German company. Besides Volkswagen, there are also the examples of Siemens and Deutche Bank, which clearly give signals of ‘an economic war’ between the USA and Germany. The internationally continuous change in the balance of powers among countries is intensifying the conflicts more and more. At the last 15 years the proportion of the Eurozone in the Gross Global Product has shown a smaller decrease than the USA. As far as the role of Russia and China on the German economy is concerned, USA still being the leading country, has proportionately increased. 

Moreover, the USA is supporting the pressure that the French and Italian governments apply on the German government to change the monetary policy. The USA at the same time is playing the leading role on the sanctions on Russia, which strike the German interests. Also, the reaction of the German bourgeoisie on the Transatlantic Trade and Investment Project is of big importance. This project in an aspect aims at an “Economic NATO” while the German and French bourgeoisie suggests that the American proposal is in an aspect ‘a Trojan Horse’. It is clearly seen that in the context of the European-Atlantic imperialist camp, which NATO represents, the inter-imperialist conflicts between the USA and Germany are intensifying.        
ICP: Where do you position China in this system?
MP: As we pointed out 10 years ago in our 17th Congress, China has strengthened its capitalist production relations and opened its economy to the international capitalist markets especially after being a member of Global Trade Organization and International Monetary Fund. These tendencies have increased since then. The Chinese economy is motivated from the capitalistic profits and not from the social needs. China, today, bears the characteristics of a strong state of monopoly capitalism, a creditor state and a leading force in the imperialist pyramid. 
The last fifteen years the economic force balance between the USA and China, in relation to their proportion to the Gross Global Product and their trade flow, has changed in the advantage of the latter.   

China and the interstate capitalistic alliances that it participates in, like BRICS and the Shanghai Cooperation Organization, are competing with other imperialist centers such as the USA and the EU, for the re-distribution of new markets and territories of economic importance. The initiative ‘One Belt, One Road’ (OBOR) is pointing out the attempt of a free trade zone aiming to unite Chine with the rest of Asia, Europe and Africa. The formation of the New Development Bank (NDB) and Asian Infrastructure Investment Bank (AIIB) is an answer to the American dominance in the World Bank and IMF. 

After the retard in the Chinese economy, the state has proceeded to a restructure of the state industry sacking six million workers, while the access of the people to free social supplies such as health and education has been limited. The developments, in the total prove the domination of capitalist relations of production in China.
ICP: Do you think that in the near future USA and its allies shall declare a war to China, Russia and their neighbour countries? In this context, how do you evaluate the summit of NATO that will take place this summer in Warsaw? 
MP: We cannot foresee that. But we can tell for sure that the over-accumulated capital that cannot be turned into a profitable investment is increasing in the modern international imperialist system. None of the imperialist centers can easily and effectively secure a bankruptcy of any bourgeois state or a large banking group. On this economic context the conflicts among imperialist centres for the control and the re-distribution of markets, energy sources and generally of territories with big economic significance, such as the sea-based hydrocarbon sources in East Mediterranean and the land-based sources in Middle East. These conflicts penetrate today the international negotiations among the imperialist centers about the borders and the sovereignty rights of the countries in Eurasia, and the confronting of big issues such as the Cyprus, the Kurdish and the Palestinian issue.
The temporary compromise between the USA and Russia in the wider region is quite fragile, if we also take into consideration the new possibility of the USA to export energy. Still, the military exercises of NATO suggest the preparation to a new imperialist intervention in Libya and the strengthening of its role in Syria.

The fortification of NATO’s fleets in Aegean Sea, the new steps towards the fortification of NATO in Baltic Sea, the activation of the antimissile shield in Romania and the Summit of NATO scheduled to take place in Warsaw this summer with the topic, enhance the ‘stability’ beyond the borders of NATO, are indications of the escalation in the aggression of Euroatlantism.
The ally forces of USA such as Turkey and Saudi Arabia seem unpleased with this temporary compromise between the USA and Russia, and they contribute to the further intensification of their conflicts.
   
ICP: What kind of possibilities do the competition and the contradictions among the imperialist countries open do the leading parties of the working class?
MPThe communists need to struggle decisively and methodologically so that the working class does not follow the bourgeois class, not get trapped and not conciliate with one of the competing imperial alliances. Only in this condition, can they utilize the contradictions among the imperial centers for the benefit of the peoples’ interests, to topple with a revolutionary action the bourgeois class in each country. The everyday political struggle for people’s rights and needs to deter the imperialist war, should not be detached from the main revolutionary task, the goal of workers’ power. At the same time, we should strengthen the coordination as the communist parties and the working class movement need to act in common in an anti-monopolist – anti-capitalist orientation. In this orientation, the close fraternal cooperation of the CP’s in Turkey and Greece gains a special significance. The common declarations that we have made since March 2011 show the way to organize the struggle against NATO, the bourgeois classes of the two countries from the aspect of the people’s  interest. 

June 10, 2016

Τιμής ένεκεν

...τρολιά - αφιέρωση στο αναφλεγέν αρχετυπικό λαμόγιο της β᾽Πειραιώς.



Δώστε βάση στην ημερομηνία.

June 04, 2016

«Jeune et dynamique»

1.



2.
Macron tais-toi !

Notre réponse à Macron : tais-toi !

Publié par Faisons les poches aux 500 familles. sur samedi 28 mai 2016



3.

May 17, 2016

Allez, ça commence!

Οι όποιοι τακτικοί επισκέπτες του ιστολογίου θα έχουν παρατηρήσει οτι δεν έχουμε αναφερθεί ακόμη στον (αντ-)εργατικό νόμο Ελ-Χομρί και τις σχετικές κινητοποιήσεις που αναπτύσσονται, καθυστερημένα είναι αλήθεια, σε όλη τη Γαλλία.
Ο νόμος αυτός, που συνιστά σοβαρό χτύπημα όλων των κατακτήσεων στις εργασιακές σχέσεις και πραγματοποιεί την γαλλική προσαρμογή στις απαιτήσεις του κεφάλαιου όπως είναι διατυπωμένες στις στρατηγικές κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, είναι κατά κάποιον τρόπο το αντίστοιχο των μέτρων Χαρτζ στη Γερμανία.
Χτες ο πρόεδρος Ολλάντ δήλωσε την πρόθεσή του να μην υποχωρήσει στις αντιδράσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας - άλλωστε από το καταπόσο θα τα καταφέρει, εξαρτάται το αν θα πάρει το χρίσμα του προτιμώμενου υποψήφιου του κεφάλαιου για τις εκλογές του 17.
Η τακτική των κατασταλτικών μηχανισμών στις κινητοποιήσεις είναι σαφής και κεντρικά εντεταλμένη: ακραία βία στις διαδηλώσεις ώστε να μην ξεπεράσουν ένα κατώφλιο κρίσιμου μεγέθους, πάνω από το οποίο αποκτούν γενικό/πανεθνικό χαρακτήρα.
Είναι αμφίβολο αν θα τα καταφέρουν: η αίσθησή μου είναι οτι ο λαός, ιδίως οι νέοι, πιστεύουν οτι οι αγώνες θα σταματήσουν τα μέτρα.
Ο μαζικός αναβρασμός σε συνδυασμό με το απόλυτο πολιτικό κενό (και στις δυό μεριές του μετώπου!) και την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, η ιστορικά διαμορφωμένη αγωνιστική ιδιοσυγκρασία  του γαλλικού λαού, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα.
Τα μάτια σας και τ'αυτιά σας στη Γαλλία λοιπόν. Ενδεχόμενη ήττα θα είναι βαρύ πλήγμα για τους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης και θα επιταχύνει/τονώσει τον επόμενο παροξυσμό της κρίσης, δεν χρειάζεται να εξηγήσω γιατί.
Ενδεχόμενη νίκη, θα δημιουργήσει νέες πολιτικές δυνατότητες.

ΥΓ. Όλος ο νόμος εδώ (στα γαλλικά). Οι πρώτες 29 σελίδες αποτελούν συνοπτική του παρουσίαση.

May 10, 2016

Περιμένοντας τον κ. πρέσβυ...

...αλιεύσαμε από δώ ένα ιστορικό δημιουργίας πολιτικών κομμάτων και κινήσεων από το 2009 ώς σήμερα. Δεν είμαστε σε θέση να επιβεβαιώσουμε την πληρότητά του. Με βάση όσα γνωρίζουμε επιχειρήσαμε
1. να κατατάξουμε τους σχηματισμούς με βάση την αυτοτοποθέτησή τους (η σημαντική των χρωμάτων προφανής. Με κόκκινα οι ονομασίες των κομμάτων που μας είναι παντελώς άγνωστα)
2. να διακρίνουμε τις κινήσεις που μετεξελίχθηκαν (κίτρινο) και παραπέρα αυτές που απορροφήθηκαν από άλλους σχηματισμούς/έπαψαν να λειτουργούν (πιό σκούρο κίτρινο)
3. να σημειώσουμε αυτές που φαίνονται να είναι προσωπικά πολιτικά οχήματα των επικεφαλής των (ηγέτες με εντονισμένα μαύρα) και τις αρχηγοκεντρικές (ηγέτες με εντονισμένα κεραμιδιά).



Enjoy! Κάθε παρατήρηση ευπρόσδεκτη.