August 15, 2014

Ο ιμπεριαλισμός, που σαπίζει

Είναι ίσως άστοχο και σίγουρα αδόκιμο να καταφεύγει κανείς σε μεταφορές τέτοιου τύπου, επιδιὠκοντας να σηματοδοτήσει τα «δεύτερης τάξης» χαρακτηριστικά της δυναμικής του καπιταλισμού της κρίσης και της παρακμής.  Η αντίληψη συγγενεύει περισσότερο με τα χρηματοοικονομικά παράγωγα παρά με την παραδοξολογία μιας σαπίλας που σαπίζει.
Αλλά ποιού πράγματος το όνομα προσπαθούμε να βρούμε; Της κατάστασης που δειγματίζεται από τα εξής πρόσφατα:

-Η κυβέρνηση του Κίεβου συμφωνεί το μέλλον της άμοιρης χώρας κάπου μεταξύ αιματηρού ξεριζωμού των ανατολικοουκρανών, πεδίου λεηλασίας ανθρώπων και φυσικών πόρων, στρατηγικού εφαλτήριου της διεθνούς τρομοκρατίας και τόπου αναφοράς των πιό νοσηρών σεναρίων ενός γενικευμένου πολέμου.
1. Όλοι οι «πρόθυμοι» που απαιτούσαν να αποκαλυφθεί η απεχθής αλήθεια για την κατάρριψη του Μπόινγκ και απειλούσαν με στρατιωτική επιχείρηση ασφάλισης του χώρου που βρίσκονται τα συντρίμια, ώστε να εργαστούν απρόσκοπτα οι εμπειρογνώμονες, το βούλωσαν υπερηφάνως μόλις το Κίεβο χρειάστηκε το χώρο για να στήσει άνετα τη μηχανή βομβαρδισμού του Ντανιέτσκ. Το σφιχτό ημερολόγιο της προπαγάνδας Αμερικάνων και ΕΕ έφτασε πάντως για να περάσουν οι νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας, που απαντήθηκαν με τα γνωστά αντίμετρα υποκατάστασης εισαγωγών από τον Πούτιν. Ζούμε μέρες παραλογισμού, όπου ο ρώσος πρόεδρος παρουσιάζεται ως απωλέσας την επαφή με την πραγματικότητα, την ίδια στιγμή που πολιτικοί αξιωματούχοι της ΕΕ απειλούν για καταγγελία της Μόσχας στον ΠΟΕ - με τον πυρετό εμπορικών συμφωνιών των ρώσων με εξαγωγείς από χώρες όπως η Νέα Ζηλανδία, η Τουρκία, η Βραζιλία, η Αίγυπτος... Ένας Φινλανδός νομίζω, έφτασε να δηλώσει «αν δώσουν [οι Ρώσοι] την Κριμαία πίσω, υποσχόμαστε να τα ξεχάσουμε όλα». Ο κ. Μπαρόζο, ά, και ο κ. Φαμπιούς, ξεκαθάρισαν στους Ρώσους να μην τολμήσουν να εισβάλλουν με τα λευκά κονβόι τους - και ένας πιό χαμηλόβαθμος συνάδελφός τους από το Κίεβο υπέδειξε το μέρος που πρέπει να τοποθετήσει ο Πούτιν το αλάτι που στέλνει στους βομβαρδιζόμενους αμάχους του Λουγκάνσκ. 
2. Παράλληλα στο Κίεβο λαμβάνουν χώρα οι πιό σκοτεινές συσκέψεις, όπως πχ μια για την πυρηνική ασφάλεια στην οποία συμμετέχουν δύο Ιρακινοί ειδικοί του Σαντάμ στα... χημικά όπλα, και παρά την επαγγελματική κάλυψη της ασφάλειάς τους, ένας μόνο επιστρέφει ζωντανός στην ήσυχη  Βαγδάτη. Η οικονομική μορφή του πολέμου στην τρέχουσα διάστασή του, αυτή της κρατικής δαπάνης/ιδιωτικών εσόδων των διαφόρων αναδόχων, φαίνεται αδιέξοδη. Ποιός θα πληρώσει τους παρόχους, πώς; Σε μια άλλη όμως διάσταση, της μαζικής καταστροφής, η οικονομική μορφή γίνεται αυτή της μαζικής καταστροφής κεφαλαίου. Μιλούμε τότε για πυρηνικοποίηση της Ουκρανίας, ντρόουνς, τακτικά πυρηνικά, εισβολή στην Κριμαία και ΝΑΤΟ. Μεταξύ του σημερινού αδιεξόδου και των εφιαλτικών σεναρίων που ακούγονται (και διερευνώνται) υπάρχει μια στενή λωρίδα, του πολέμου χαμηλής έντασης, της προσφυγιάς και του ρημάγματος της ανατολής, και μέσα της μια στενότερη που χωράει τον κυνικό σοκολατοβιομήχανο/υπεργολάβο του ιμπεριαλισμού (έξω από αυτήν θα αναζητηθούν άλλοι τρελλότεροι για τη δουλειά).

-Το υπερεξοπλισμένο και κομψά («ληστείες») υπερχρηματοδοτημένο λυσασμένο σκυλί του ιμπεριαλισμού, ο κ. «ισλαμικό κράτος», μετακινήθηκε στο πεδίο του σουννιτικού Ιράκ - που έξαφνα προέκυψε μάλιστα πληθυσμιακά μεγαλύτερο απ'ό,τι είχε μετρηθεί από τους αμερικανούς τεχνικούς του μακελειού. Διαβάζουμε οτι σύμφωνα με ανθρώπους του υιού Χαρίρι, μετακινήθηκε εκεί με την άδεια/προτροπή αμερικανικού κέντρου, που δόθηκε ήδη τον περασμένο Νοέμβριο, μετά την κήρυξη υποχώρησης από το Συριακό πεδἰο. Το ελεγχόμενο χάος εκεί περιλαμβάνει κάποιες ορατές παραμέτρους, που αφορούν πχ την εξέλιξη της κουρδικής αυτόνομης οντότητας ή την τακτική χαλάρωση της πίεσης στο Ιράν - και κάποιες λιγότερο ορατές. Οι τελευταίες έχουν να κάνουν με τα σαουδαραβικά σύνορα όπου έχει φτάσει το ισις, τη θρησκευτική κατασκευή του ηγέτη που δεν αναγνωρίζει καμμία νομιμοποίηση σε δυναστίες φύλαξης των ιερών τόπων του ισλάμ, και την ενδεχόμενη διείσδυσή του στο δυναμικό του σαουδαραβικού στρατού με το τεράστιο ποσοστό (σουννιτών) μεταναστών. Οι παράμετροι αυτές είναι αρκετές ώστε να ανησυχήσουν τους εμίρηδες της περιοχής και να αναζητήσουν την τσεκιέρα τους για εξόφληση δαπανών ψεκασμού που έχει ήδη αρχίσει (αυτός που βλέπουμε εικονογραφημένο με γιεζίντι και παλαιοχριστιανούς, αυτούς που κολυμπάνε στο αίμα τους ήδη από τον πρώτο πόλεμο του κόλπου).
Το πρόβλημα είναι οτι όλοι γνωρίζουν πως πρόκειται για σχήμα εκβιασμού και «προστασίας». Αυτό είναι δεκτό προσωρινά από τις πετρομοναρχίες όσο οι λίγες εκατοντάδες δις $ της υπόθεσης χρηματοδοτούνται τελικά από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου. Όταν όμως ξεφύγει από τα δικά τους όρια ανοχής, τότε είναι νοητές οι πιό θεαματικές ανατροπές συμμαχιών - και ίσως κλείσουν άλλα συμβόλαια, με αληθινούς εκτελεστές αυτή τη φορά.

-Οι διαρκείς αγριότητες του ισραηλινού στρατού στην εγκλωβισμένη, αβίωτη Γάζα, απομακρύνουν από το πρώτο πλάνο ένα σημαντικότερο μέρος της ίδιας πολιτικής, αυτό του συνεχιζόμενου εποικισμού της Δυτικής Όχθης, της απαλλοτροίωσης γης και φυσικών πόρων και του εξανδραποδισμού του παλαιστινιακού λαού. Ανήκει σε άλλο σημείωμα η ανάπτυξη των μεθόδων και των σχέσεων με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό της κρατικής πολιτικής του Ισραήλ - στο παρόν αρκεί να σημειώσουμε οτι είτε οι σχέσεις αυτές θα μπούν με τη σειρά τους σε πορεία σαπίλας, είτε θα διατηρηθεί η απλότητα και η ευρωστία τους, οπότε είναι η οντότητα του κράτους που θα πορευτεί προς τα εκεί. 

Σε αυτή τη συγκυρία, της εποχής του ιμπεριαλισμού-που-σαπίζει, δύο κρίσιμα ερώτηματα για τα οποία σχεδόν ο κάθε άνθρωπος πρέπει να ψάξει την απάντηση, είναι
  • τι μας πάει προς τον πόλεμο; και 
  • ποιός θέλει τον πόλεμο;
Καμμία δύναμη που επιδιώκει ένα καλύτερο μέλλον για τις ανθρώπινες κοινωνίες δεν θα κερδίσει το παραμικρό για την υπόθεσή της, αν δεν αναγνωρίσει σωστά τις απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά - αντίθετα, θα καταλήξει αναπόδραστα στο περιθώριο της Ιστορίας.

Καλές διακοπές για τους όψιμους, καλή επάνοδο στους πρώιμους, καλή δύναμη στους υπόλοιπους και καλή συνέχεια σε όλους μας!...

July 20, 2014

MH17

Ας επαναλάβουμε κι εδώ τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα:

1. Στις 17/7/2014, περί τις 14:15 GMT, το Boeing 777-200ER της Malaysia Airlines που εκτελούσε την πτἠση MH17 Άμστερνταμ-Κουάλα Λουμπούρ και είχε αναχωρήσει από το Σίφολ νωρίτερα στις 10:14 GMT έχασε επαφή με τον έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας. Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία πετούσε σε ύψος περίπου 10000μ και βρισκόταν στην περιοχή βορείως της πόλης Τορέζ, 50χλμ από τα ουκρανορωσσικά σύνορα και με κατεύθυνση τη Ρωσσία, στον εναέριο χώρο της οποίας επρόκειτο να εισέλθει περίπου 5 λεπτά μετά τη στιγμή που βρισκόταν στη θέση αυτή.
2. Αυτόπτες μάρτυρες επιβεβαίωσαν οτι το αεροσκάφος κατέπεσε στην προαναφερθείσα περιοχή. Τα συντρίμια σκορπίστηκαν σε ακτίνα 15χλμ και οι μέχρι τώρα αυτοψίες δεν έδωσαν αναφορές για επιζώντες.
Η wikipedia έχει συγκεντρώσει πλήθος άλλων λεπτομερειών - αλλά νομίζω οτι μέχρι τη στιγμή που αναρτώνται αυτές οι σημειώσεις, τίποτε άλλο ουσιώδες δεν είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός. 

Ας περάσουμε στα ισχυρώς πιθανολογούμενα γεγονότα:

3. Όλοι οι 283 επιβάτες και το δεκαπενταμελές πλήρωμα, είναι νεκροί. Δεν έχουν συγκεντρωθεί όλα τα πτώματα, αλλά η εικόνα των συντριμιών δεν αφήνει ελπίδες.
4. Το αεροπλάνο καταρρίφθηκε.  Όσο δύσκολο κι αν είναι να το διακρίνει κανείς, αποδείξεις γι αυτό δεν έχουν δημόσια γνωστοποιηθεί, 2 μέρες μετά την πτώση. Ισχυρή ένδειξη είναι και πάλι η εικόνα των υπολειμμάτων και η διασπορά τους, καθώς και το οτι η περιοχή αποτελεί θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων. Οι περιώνυμοι πύραυλοι μέσου βεληνεκούς Бук/Grizzly/SA17 θα μπορούσαν να το είχαν καταρρίψει. Δεν είναι βέβαιο, αλλά πιθανό, οτι το αεροπλάνο στη θέση που κατέπεσε ήταν σε ακτίνα βολής τέτοιων συστημάτων και οτι κατά το χρόνο της πτώσης τέτοια ήσαν επιχειρησιακώς ενεργά. Αν θέλουμε όμως να απαντήσουμε στο ερώτημα της δυνατότητας να βληθεί το αεροσκάφος στο συγκεκριμένο στίγμα, πρέπει να προσθέσουμε και τους S400 από ρωσσικό έδαφος και αεροσκάφη εφοδιασμένα με αντίστοιχη δύναμη πυρός. 
5. Η αιτία πτώσης του Boeing (κατάρριψη και με τι μέσο/τρομοκρατική ενέργεια στο εσωτερικό του αεροπλάνου/τεχνικό ατύχημα) είναι κατά πάσα πιθανότητα δυνατόν να βρεθεί από τα δεδομένα των συστημάτων επιτήρησης στην περιοχή. Τέτοια δυνατότητα πρέπει να έχουν οι Αμερικανοί και οι Ρώσσοι, ίσως και οι Κινέζοι και μικρότερες δυνάμεις όπως οι Γάλλοι ή οι Τούρκοι.

Ας ανακαλέσουμε επίσης αδιαμφισβήτητα γεγονότα άλλης τάξης: πραγματικές δηλώσεις και δημοσιεύσεις σχετικές με το γεγονός.

6. Στον Τύπο θα βρει κανείς «περιεχόμενο» τεσσάρων τύπων: α) δηλώσεις πολιτικών ηγετών (ΗΠΑ, Ρωσσία, Κίεβο, Ντανιέτσκ, λοιποί Δυτικοί, λοιποί μη-Δυτικοί). β) φημολογίες και υποθέσεις. γ) factual information. δ) μετα-πληροφόρηση, δηλ. σχολιασμός για το «περιεχόμενο» των μέσων που συνδέονται με αντιμαχόμενους πόλους στην ανατολική Ουκρανία. Ένα πρόβλημα εδώ είναι οτι η αμερικανική ηγεσία με δηλώσεις της αναπαράγει το β) στη συγκεκριμένη μορφή/σενάριο οτι το αεροπλάνο καταρρίφθηκε από ρώσσους εντεταλμένους να βοηθήσουν τους αυτονομιστές.  Ένα άλλο πρόβλημα είναι οτι το δ) είναι υπερτροφικό με αντικειμενική την προώθηση του μυνήματος «αισχροί τύποι που τσακώνονται πάνω από πτώματα» που σβήνει βέβαια οποιαδήποτε διάκριση επιτιθέμενου-αμυνόμενου.

Τελευταίο αδιαμφισβήτητο στοιχείο, είναι οι φανερές συνέπειες του γεγονότος. 

7. Το value  του πολέμου στην Ουκρανία αυξάνεται. Αφορά περισσότερα χρήματα, περισσότερους ανθρώπους, απλώνεται σε μεγαλύτερη διάρκεια και αυξάνεται σε ένταση. Από αυτήν τη συνέπεια υπάρχουν άμεσα κερδισμένοι (πχ μπλακγουώτερ και σχετικοί ανάδοχοι), κι έμμεσα ωφελημένοι (πχ η κυβέρνηση του Κίεβου που έχει μια καλή ιστορία να διηγηθεί που καταλήγει στο να εκβιάσει τις επόμενες δόσεις γεωπολιτικού ενοίκιου, τη στιγμἠ που πχ οι Γερμανοί έχουν για τα καλά αρχίσει να εξετάζουν και λύσεις που έχουν στην απέξω τη σημερινή μπαντερίστικη συμμορία)
8. Προστίθεται ένα κομματάκι στο εφιαλτικό πάζλ της εικόνας ενός μεγάλου πόλεμου. Το ανησυχητικότερο είναι οτι αυτό το σημείο ελάχιστα εξαρτάται από το ποιός έριξε το αεροπλάνο και γιατί, αν έχει να κάνει με την Ουκρανία ή με κάποια σκοτεινή μάχη που αφορά πχ τους Ουιγκούρους και τη Μαλαισία. Μπορούμε να διατυπώσουμε/αποκλείσουμε πλήθος υποθέσεων, πατώντας στο στέρεο έδαφος των γεγονότων και επιχειρώντας αυστηρούς συλλογισμούς. Το ζήτημα είναι οτι από παντού φαίνεται να σκιαγραφείται μία και μοναδική τρομακτική υπόθεση: «κάποιοι» έχουν στρατηγικό στόχο έναν μεγάλο πόλεμο.  Πρόκειται για μιά μερίδα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Η σημερινή πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ υπηρετεί δύο αφεντάδες, τον πόλο αυτόν και έναν «πραγματιστή» αντίπαλό του.  Ωστόσο κανένα πραγματιστικό πόιντ οβ βιού των ίδιων ιμπεριαλιστικών συμφερόντων δεν είναι σε θέση να ακυρώσει μια τέτοια δυναμική έλξης προς τον πόλεμο. Μόνον αυτός ο παράγοντας που φαίνεται απών, αυτός που κάποτε λεγόταν «μάζες», μπορεί ν'αλλάξει το παιχνίδι. Που προς το παρόν, περνάει από έναν από τους πιό διαβρωμένους στρατούς
παγκοσμίως, τον ουκρανικό, που έρμαιο πρακτόρων και μεγαλοεγκληματιών, φέρεται οτι παίζει με 3 πυρηνικές κεφαλές για SS20... 

-Αν ανοίξει κάποια συζήτηση εδώ, μπορώ κι εγώ να εκθέσω κάποιες απόψεις/υποθέσεις για το τι μπορεί να έχει συμβεί με την τραγική αυτή πτήση...

UPDATE 21/7/2014 **mod. 21/7/2014**

Ειδική ενημέρωση του Ρωσσικού Υπουργείου Άμυνας με στοιχεία για τη μοιραία πτήση (εδώ, βίντεο στα ρωσσικά με αγγλική διερμηνεία, κείμενο στα ρωσσικά, χαρτογραφικά διαγράμματα και δορυφορικές φωτογραφίες).
-Οι Ρώσσοι παρουσιάζουν στοιχεία για την τεκμηρίωση της θέσης οτι α) το Μπόϊνγκ δεν καταρρίφθηκε από Бук, α) δηλώνουν οτι  δεν έχουν στοιχεία που να δείχνουν εκτόξευση Бук την επίμαχη χρονική περίοδο, β) παρουσιάζουν στοιχεία που τεκμηριώνουν οτι ουκρανικό μαχητικό αεροσκάφος, με δυνατότητα οπλισμού με πυραύλους Α/Α, παρακολουθούσε το Μπόϊνγκ τη στιγμή της πτώσης σε απόσταση που επέτρεπε κατάρριψή του με τέτοιους πυραύλους, γ) παρουσιάζουν τις θέσεις συστοιχιών  Бук και υποστηρικτικών ραντάρ του ουκρανικού στρατού την ίδια περίοδο.
-Ανακοινώνουν οτι αμερικανικός δορυφόρος επιτήρησης κάλυπτε την περιοχή την εν λόγω χρονική περίοδο και καλούν τους Αμερικάνους να δημοσιεύσουν αποδεικτικό υλικό για την εκτόξευση. Να σημειώσουμε τη φημολογία οτι όντως υπήρξε ανακοίνωση - που αποσύρθηκε - σχετικών υπηρεσιών (της διοίκησης αεροδιαστημικής άμυνας) των ΗΠΑ, που μιλούσε για εκτόξευση πυραύλου Ε/Α λίγα μίλια ανατολικά της Πολτάβα το επίμαχο διάστημα. Υπενθυμίζουμε οτι α) η περιοχή αυτή είναι υπό τον πλήρη έλεγχο του Κίεβου και β) οτι άλλος τύπος πυραύλου Ε/Α θα έπρεπε να έχει χρησιμοποιηθεί, που απ'όσο γνωρίζουμε, επισήμως η Ουκρανία φέρεται να μην κατέχει...
-Αν κατάλαβα καλά, μετά το μπρίφινγκ, ερωτηθείς από το CNN, ο Ποροσένκο διέψευσε («δια λόγου», διατεινόμενος οτι «όλοι το γνωρίζουν») την εν λόγω παρουσία αεροσκάφους της ουκρανικής πολεμικής αεροπορίας.
-Ανακοινώθηκε στον Τύπο επικείμενη παράδοση των μαύρων κουτιών του Μπόϊνγκ από τις αρχές του Ντανιέτσκ σε μαλαισιανούς υπεύθυνους, απόψε το βράδυ. 
 -Φαίνεται οτι οι αμερικανοί ενέκριναν να προχωρήσει το Κίεβο σε μερική (σε πρώτη φάση - αλλά για πόσο;) επιστράτευση - το σχετικό διάταγμα παρουσιάζεται προς έγκριση στη Ράντα αύριο. Φοβάμαι οτι το επόμενο διάστημα πιάνει δουλειά ένα πολυεθνικό ασκέρι προβοκατόρων... 

UPDATE 22/7/2014

Να και οι Αμερικανοί, επιτέλους. Προχώρησαν κι αυτοί σε μπρίφινγκ του Τύπου - με χαώδη διαφορά από το χτεσινό ρωσσικό:
-εκεί που οι Ρώσσοι παρουσίαζαν τα πράγματα επώνυμα, με τις κρατικές τους ιδιότητες και με τηλεοπτική κάλυψη, οι Αμερικανοί «αξιωματούχοι των υπηρεσιών πληροφοριών» (sic) μίλησαν (σε επιλεγμένους;) δημοσιογράφους, υπό τον όρο της ανωνυμίας των, χωρίς επίσημη δημοσίευση στοιχείων. Το καλύτερο account της ενημέρωσης στο οποίο υπάρχει απευθείας πρόσβαση από τους κοινούς θνητούς, είναι αυτό (αγγλικά).
-εκεί που οι Ρώσσοι δημοσίευσαν χαρτογραφικά διαγράμματα, δορυφορικές εικόνες και (ακριβή αναπαράσταση από;) τα ίχνη των ραντάρ τους, οι Αμερικανοί ξαναπαρουσίασαν - αν εμπιστευτούμε το συντάκτη της περίληψης όπου παραπέμπω - το ίδιο σύμπλεγμα από «υποκλαπείσες τηλεπικοινωνίες», βιντεάκια του γιουτιούμπ, τουίτς και τα συναφή. Ακόμα και με δεδομένη την αυθεντικότητα όλων αυτών την οποία παραδέχονται οτι δεν έχουν ελέγξει, οι ισοπεδωτές του Ιράκ εξαιτίας των όπλων μαζικής καταστροφής του Σαντάμ, δεν έδειξαν να σκοτίζονται να παρουσιάσουν ο,τιδήποτε factual.
-Ας περάσουμε όμως στην ουσία των λεγομένων τους:
α) δηλώνουν οτι η Ρωσσία φέρει την ευθύνη της δημιουργίας των συνθηκών που οδήγησαν στην κατάρριψη
β) δηλώνουν οτι δεν γνωρίζουν ποιός κατέρριψε το Μπόινγκ, αλλά γνωρίζουν οτι αυτό καταρρίφθηκε από πύραυλο SA11.
γ) δεν έκαναν λόγο για δορυφορικό υλικό που δείχνει την τροχιά του πύραυλου, αλλά παρουσίασαν ένα διάγραμμα με την εκτιμώμενη πορεία του και το σημείο εκτόξευσής του από το έδαφος των αυτονομιστών.
δ) δηλώνουν οτι τη στιγμή της κατάρριψης το αεροπλάνο δεν βρισκόταν σε ακτίνα βολής κανενός ουκρανικού πυραυλικού συστήματος Ε/Α.
-Η συνολική μου εντύπωση είναι μιας απίστευτης μασκαράτας. Οι Αμερικανοί εξακολουθούν να μη δίνουν οποιοδήποτε στοιχείο από τα συστήματα επιτήρησής τους που στηρίζει τα συμπεράσματά τους. Τελικά αποφεύγουν να μιλήσουν καθ'οιονδήποτε τρόπο για άμεση εμπλοκή των Ρώσσων. Κάνουν επίσημη γραμμή τους τη φημολογία (ως τέτοια και κατά τους ίδιους) και την απευθείας πολιτική τους εκτίμηση. Απέναντι σε αυτό, οι Ρώσσοι αντιπαρατάσσουν ως γραμμή απλά οτι «298 αθώοι δεν θα σκοτώνονταν με τόσο φρικτό τρόπο αν δεν υπήρχε πόλεμος» - που είναι κομματάκι ισχυρότερο και λογικότερο...
-Είναι πιθανό να παίζεται εδώ κάποιο παιχνίδι με το χρόνο. Τα μαύρα κουτιά και η αυτοψία είναι αναμενόμενο να ξεκαθαρίσουν λιγάκι περισσότερο τα πράγματα. Το ερώτημα που αξίζει να σκεφτεί κανείς είναι, με δεδομένο οτι Ρώσσοι και Αμερικανοί γνωρίζουν, ποιά μοντέλα εξηγούν οτι οι Ρώσσοι με τον ποιό επίσημο τρόπο, με μια συνέντευξη του τύπου «αυτά γνωρίζουμε» προ-καλούν τους Αμερικάνους να δώσουν αυτοί τα στοιχεία που εξηγούν την τραγωδία, ενώ οι τελευταίοι επιμένουν να τα κρύβουν; 

UPDATE 24/7/2014 Σειρά του αρχηγού του τάγματος Βοστόκ, Αλεξάντρ Χαντακόφσκι να πάρει το λόγο. Σε χτεσινή συνεντευξή του στο Ρόυτερς εδώ (αγγλικά) στηρίζει το αμερικανικό σενάριο, δηλώνοντας οτι (είχε πληροφορηθεί οτι) οι αυτονομιστές (όχι η ομάδα του) είχαν στην κατοχή τους επιχειρησιακά ενεργἠ συστοιχία πυραύλων που ήρθε από τη Ρωσσία, και αφήνει να εννοηθεί οτι όντως αυτοί κατέρριψαν το Μπόινγκ από λάθος στο οποίο τους παγίδευσαν οι δυνάμεις του Κίεβου. Αφού σημειώσουμε την αντιπαλότητα του συγκεκριμένου με τον δημοφιλέστερο Στρελκόφ που συντονίζει τώρα την άμυνα του Ντανιέτσκ, να επαναλάβουμε, υποθέτοντας οτι λέει αλήθεια, το ερώτημα που διατυπώσαμε χτες, που γίνεται εντονότερο: αν οι αμερικανοί έχουν μπετονάρει την «προπαγανδιστική στήριξη» της εκδοχή τους, γιατί δεν προχωρούν και στην αδιαμφισβήτητη τεκμηρίωσή της;  

July 14, 2014

Άξιζε...

...ακριβέστερα, κανένας δεν μπορεί να πει οτι η μάνσαφτ δεν άξιζε την κούπα.
Το πάλαιψε όμως η Αργεντινή, μέχρι το τέλος. Άξιζε κι αυτή.



July 12, 2014

Ο Διοικητής της Τράπεζας της Γαλλίας σας ενημερώνει

Ο προβληματισμένος αναγνώστης θα έχει παρατηρήσει οτι είναι πλέον πολύ δύσκολο να εξαχθεί οποιαδήποτε αλήθεια από τις τοποθετήσεις των αστών πολιτικών: αυτή καταχωνιάζεται συνήθως ανάμεσα στις γραμμές, ή προκύπτει δια της αντιπαραβολής δηλώσεων άλλων ή των ιδίων αλλά σε διαφορετικό τόπο/χρόνο.
Σπάνια, μια δυσχερής συγκυρία, η πίεση χρόνου, η έλλειψη συντονισμού ή άλλος εξαναγκασμός, σπάνε την επικοινωνιακή κρούστα και καθιστούν προφανή τη συσχέτιση όσων λέγονται με όσα γίνονται.
Άλλοι παράγοντες της άρχουσας τάξης, είτε του κράτους είτε του κεφάλαιου, είναι και φορείς της μεροληψίας των άμεσων συμφερόντων που εκφράζουν.
Καμμιά φορά όμως συμβαίνει να περάσουν στη δημόσια σφαίρα εκτιμήσεις παραγόντων που δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αποστολής παραπλάνησης ή πειθαναγκασμού των μαζών, ενώ ταυτόχρονα εκφράζουν συνθετικά τη γραμμή ολόκληρης της κεφαλαιοκρατίας· εκεί το επικοινωνιακό κουκούλι είναι λεπτό και αρκετά διαφανές ώστε να φαίνεται η εν λόγῳ νύμφη όπως είναι και όπως γίνεται.
Αυτή είναι η περίπτωση της συνἐντευξης του Christian Noyer που παραθέτουμε στο αυθεντικό και πρόχειρη μετάφραση (κλικ στην εικόνα για το pdf).




Καλή ανάγνωση - θα επανέλθουμε για το σχολιασμό της.

July 09, 2014

Ο Σκούλαρι στο ημίχρονο


                                                                  (μεταγλωτισμένο)

:-)))))))))))))))))))))))))))))

June 30, 2014

Il Papa e le bandiere

Di Franca Giansoldati


Papa Francesco: «Il comunismo ci ha rubato la bandiera»


Sei poltroncine verdi di velluto un po' liso, un tavolino di legno, un televisore di quelli antichi, col pancione. Tutto in ordine perfetto, il marmo tirato a lucido, qualche quadro. Potrebbe essere una sala d'aspetto parrocchiale, una di quelle dove si va per chiedere un consiglio, o per fare i documenti matrimoniali.
Francesco entra sorridendo: «Finalmente! Io la leggo e ora la conosco». Arrossisco. «Io invece la conosco e ora la ascolto». Ride. Ride di gusto, il Papa, come farà altre volte nel corso di un'ora e passa di conversazione a ruota libera. Roma con i suoi mali di megalopoli, l'epoca di cambiamenti che indeboliscono la politica; la fatica nel difendere il bene comune; la riappropriazione da parte della Chiesa dei temi della povertà e della condivisione («Marx non ha inventato nulla»), lo sgomento di fronte al degrado delle periferie dell'anima, scivoloso abisso morale in cui si abusa dell'infanzia, si tollera l'accattonaggio, il lavoro minorile e, non ultimo, lo sfruttamento di baby prostitute nemmeno quindicenni. E i clienti che potrebbero essere i loro nonni; «pedofili»: il Papa li definisce proprio così. Francesco parla, spiega, si interrompe, ritorna. Passione, dolcezza, ironia. Un filo di voce, sembra cullare le parole. Le mani accompagnano il ragionamento, le intreccia, le scioglie, sembrano disegnare geometrie invisibili nell'aria. E’ in ottima forma a dispetto delle voci sulla sua salute.


E' l'ora della partita Italia-Uruguay. Santo Padre, lei per chi tifa?
«Ah io per nessuno, davvero. Ho promesso al presidente del Brasile (Dilma Roussef ndr) di restare neutrale».

Cominciamo da Roma?
«Ma lo sa che io Roma non la conosco? Pensi che la Cappella Sistina l'ho vista per la prima volta quando ho preso parte al conclave che elesse Benedetto XVI (2005 ndr). Non sono nemmeno mai stato ai musei. Il fatto è che da cardinale non venivo spesso. Conosco Santa Maria Maggiore perché ci andavo sempre. E poi San Lorenzo fuori le mura dove sono andato per delle cresime quando c'era don Giacomo Tantardini. Ovviamente conosco Piazza Navona perché ho sempre alloggiato a via della Scrofa, là dietro».

C'è qualcosa di romano nell'argentino Bergoglio?
«Poco e niente. Io sono più piemontese, sono quelle le radici della mia famiglia di origine. Tuttavia sto cominciando a sentirmi romano. Intendo andare a visitare il territorio, le parrocchie. Sto scoprendo poco a poco questa città. E' una metropoli bellissima, unica, con i problemi delle grandi metropoli. Una piccola città possiede una struttura quasi univoca, una metropoli, invece, comprende sette o otto città immaginarie, sovrapposte, su vari livelli.
Anche livelli culturali. Penso, per esempio, alle tribù urbane dei giovani. E' così in tutte le metropoli. A novembre faremo a Barcellona un convegno dedicato proprio alla pastorale delle metropoli. In Argentina sono stati promossi degli scambi con il Messico. Si scoprono tante culture incrociate, ma non tanto per via delle migrazioni, ma perché si tratta di territori culturali trasversali, fatti di appartenenze proprie. Città nelle città. La Chiesa deve saper rispondere anche a questo fenomeno».

Perché lei, sin dall'inizio, ha voluto sottolineare tanto la funzione di Vescovo di Roma?
«Il primo servizio di Francesco è questo: fare il Vescovo di Roma. Tutti i titoli del Papa, Pastore universale, Vicario di Cristo eccetera, li ha proprio perché è Vescovo di Roma. E' la scelta primaria. La conseguenza del primato di Pietro. Se domani il Papa volesse fare il vescovo di Tivoli è chiaro che mi cacceranno via».

Quarant'anni fa, sotto Paolo VI, il Vicariato promosse il convegno sui mali di Roma. Emerse il quadro di una città in cui chi aveva tanto aveva il meglio, e chi aveva poco il peggio. Oggi, a suo parere, quali sono i mali di questa città?
«Sono quelli delle metropoli, come Buenos Aires. Chi aumenta i benefici, e chi è sempre più povero. Non ero a conoscenza del convegno sui mali di Roma. Sono questioni molto romane, e io all'epoca avevo 38 anni. Sono il primo Papa che non ha preso parte al Concilio e il primo che ha studiato la teologia nel dopo Concilio e, in quel tempo, per noi la grande luce era Paolo VI. Per me la Evangelii Nuntiandi resta un documento pastorale mai superato». 


Esiste una gerarchia di valori da rispettare nella gestione della cosa pubblica?
«Certo. Tutelare sempre il bene comune. La vocazione per qualsiasi politico è questa. Un concetto ampio che include, per esempio, la custodia della vita umana, la sua dignità. Paolo VI usava dire che la missione della politica resta una delle forme più alte di carità. Oggi il problema della politica - non parlo solo dell'Italia ma di tutti i Paesi, il problema è mondiale - è che si è svalutata, rovinata dalla corruzione, dal fenomeno delle tangenti. Mi viene in mente un documento che hanno pubblicato i vescovi francesi 15 anni fa. Era una lettera pastorale che si intitolava: Riabilitare la politica e affrontava proprio questo argomento. Se non c'è servizio alla base, non si può nemmeno capire l'identità della politica».

Lei ha detto che la corruzione odora di putrefazione. Ha detto anche che la corruzione sociale è il frutto del cuore malato e non solo di condizioni esterne. Non ci sarebbe corruzione senza cuori corrotti. Il corrotto non ha amici ma utili idioti. Ce lo spiega meglio?
«Ho parlato due giorni di seguito di questo argomento perché commentavo la lettura della Vigna di Nabot. A me piace parlare sulle letture del giorno. Il primo giorno ho affrontato la fenomenologia della corruzione, il secondo giorno di come finiscono i corrotti. Il corrotto, comunque, non ha amici, ma ha solo complici».

Secondo lei si parla così tanto della corruzione perché i mass media insistono troppo sull'argomento, o perché effettivamente si tratta di un male endemico e grave?
«No, purtroppo è un fenomeno mondiale. Ci sono capi di Stato in carcere proprio per questo. Mi sono interrogato molto, e sono arrivato alla conclusione che tanti mali crescono soprattutto durante i cambi epocali. Stiamo vivendo non tanto un'epoca di cambiamenti, ma un cambio di epoca. E quindi si tratta di un cambio di cultura; proprio in questa fase emergono cose del genere. Il cambiamento d'epoca alimenta la decadenza morale, non solo in politica, ma nella vita finanziaria o sociale».

Anche i cristiani sembrano non brillare per testimonianza...
«È l'ambiente che facilita la corruzione. Non dico che tutti siano corrotti, ma penso sia difficile rimanere onesti in politica. Parlo dappertutto, non dell'Italia. Penso anche ad altri casi. A volte vi sono persone che vorrebbero fare le cose chiare, ma poi si trovano in difficoltà ed è come se venissero fagocitate da un fenomeno endemico, a più livelli, trasversale. Non perché sia la natura della politica, ma perché in un cambio d'epoca le spinte verso una certa deriva morale si fanno più forti».

A lei spaventa più la povertà morale o materiale di una città?
«Mi spaventano entrambe. Un affamato, per esempio, posso aiutarlo affinché non abbia più fame, ma se ha perso il lavoro e non trova più occupazione, ha a che fare con un'altra povertà. Non ha più dignità. Magari può andare alla Caritas e portarsi a casa un pacco viveri, ma sperimenta una povertà gravissima che rovina il cuore. Un vescovo ausiliare di Roma mi ha raccontato che tante persone vanno alla mensa e di nascosto, piene di vergogna, portano a casa del cibo. La loro dignità è progressivamente depauperata, vivono in uno stato di prostrazione».

Per le strade consolari di Roma si vedono ragazzine di appena 14 anni spesso costretta a prostituirsi nella noncuranza generale, mentre nella metro si assiste all'accattonaggio dei bambini. La Chiesa è ancora lievito? Si sente impotente come vescovo davanti a questo degrado morale?
«Provo dolore. Provo enorme dolore. Lo sfruttamento dei bambini mi fa soffrire. Anche in Argentina è la stessa cosa. Per alcuni lavori manuali vengono usati i bambini perché hanno le mani più piccole. Ma i bambini vengono anche sfruttati sessualmente, in alberghi. Una volta mi avvertirono che su una strada di Buenos Aires c'erano ragazzine prostitute di 12 anni. Mi sono informato ed effettivamente era così. Mi ha fatto male. Ma ancora di più vedere che si fermavano auto di grossa cilindrata guidate da anziani. Potevano essere i loro nonni. Facevano salire la bambina e la pagavano 15 pesos che poi servivano comprare gli scarti della droga, il "pacco". Per me sono pedofili queste persone che fanno questo alle bambine. Succede anche a Roma. La Città eterna che dovrebbe essere un faro nel mondo è specchio del degrado morale della società. Penso siano problemi che si risolvono con una buona politica sociale».

Che cosa può fare la politica?
«Rispondere in modo netto. Per esempio con servizi sociali che seguono le famiglie a capire, accompagnandole ad uscire da situazioni pesanti. Il fenomeno indica una deficienza di servizio sociale nella società».

La Chiesa però sta lavorando tantissimo...
«E deve continuare a farlo. Bisogna aiutare le famiglie in difficoltà, un lavoro in salita che impone lo sforzo comune».

A Roma sempre più giovani non vanno in chiesa, non battezzano i figli, non sanno nemmeno farsi il segno della Croce. Che strategia serve per invertire questo trend?
«La Chiesa deve uscire nelle strade, cercare la gente, andare nelle case, visitare le famiglie, andare nelle periferie. Non essere una chiesa che riceve soltanto, ma che offre».

E i parroci non devono mettere i bigodini alle pecore...
(Ride)«Ovviamente. Siamo in un momento di missione da una decina d'anni. Dobbiamo insistere».

La preoccupa la cultura della denatalità in Italia?
«Penso si debba lavorare di più per il bene comune dell'infanzia. Mettere su famiglia è un impegno, a volte non basta lo stipendio, non si arriva alla fine del mese. Si ha paura di perdere il lavoro o di non potere più pagare l'affitto. La politica sociale non aiuta. L'Italia ha un tasso bassissimo di natalità, la Spagna lo stesso.
La Francia va un po' meglio ma è bassa anche lei. E' come se l'Europa si fosse stancata di fare la mamma, preferendo fare la nonna. Molto dipende dalla crisi economica e non solo da una deriva culturale improntata all'egoismo e all'edonismo. L'altro giorno leggevo una statistica sui criteri di spesa della popolazione a livello mondiale. Dopo alimentazione, vestiti e medicine, tre voci necessarie, seguono la cosmetica e le spese per animali domestici».

Contano più gli animali che i bambini?
«Si tratta di un altro fenomeno di degrado culturale. Questo perché il rapporto affettivo con gli animali è più facile, maggiormente programmabile. Un animale non è libero, mentre avere un figlio è una cosa complessa».

Il Vangelo parla di più ai poveri o ai ricchi per convertirli?
«La povertà è al centro del Vangelo. Non si può capire il Vangelo senza capire la povertà reale, tenendo conto che esiste anche una povertà bellissima dello spirito: essere povero davanti a Dio perché Dio ti riempie. Il Vangelo si rivolge indistintamente ai poveri e ai ricchi. E parla sia di povertà che di ricchezza. Non condanna affatto i ricchi, semmai le ricchezze quando diventano oggetti idolatrati. Il dio denaro, il vitello d'oro».

Lei passa per essere un Papa comunista, pauperista, populista. L'Economist che le ha dedicato una copertina afferma che parla come Lenin. Si ritrova in questi panni?
«Io dico solo che i comunisti ci hanno derubato la bandiera. La bandiera dei poveri è cristiana. La povertà è al centro del Vangelo. I poveri sono al centro del Vangelo. Prendiamo Matteo 25, il protocollo sul quale noi saremo giudicati: ho avuto fame, ho avuto sete, sono stato in carcere, ero malato, ignudo. Oppure guardiamo le Beatitudini, altra bandiera. I comunisti dicono che tutto questo è comunista. Sì, come no, venti secoli dopo. Allora quando parlano si potrebbe dire loro: ma voi siete cristiani» (ride).

Se mi permette una critica..
«Certo...»

Lei forse parla poco delle donne, e quando ne parla affronta l'argomento solo dal punto di vista del maternage, la donna sposa, la donna madre, eccetera. Eppure le donne ormai guidano Stati, multinazionali, eserciti. Nella Chiesa, secondo lei, le donne che posto occupano?
«Le donne sono la cosa più bella che Dio ha fatto. La Chiesa è donna. Chiesa è una parola femminile. Non si può fare teologia senza questa femminilità. Di questo, lei ha ragione, non si parla abbastanza. Sono d'accordo che si debba lavorare di più sulla teologia della donna. L'ho detto e si sta lavorando in questo senso».

Non intravede una certa misoginìa di fondo?
«Il fatto è che la donna è stata presa da una costola.. (ride di gusto). Scherzo, la mia è una battuta. Sono d'accordo che si debba approfondire di più la questione femminile, altrimenti non si può capire la Chiesa stessa».

Possiamo aspettarci da lei decisioni storiche, tipo una donna capo dicastero, non dico del clero...
(ride) «Beh, tante volte i preti finiscono sotto l'autorità delle perpetue...» Ad agosto lei andrà in Corea. E' la porta per la Cina? Lei sta puntando sull'Asia? «In Asia andrò due volte in sei mesi. In Corea ad agosto per incontrare i giovani asiatici. A gennaio nello Sri Lanka e nelle Filippine. La Chiesa in Asia è una promessa. La Corea rappresenta tanto, ha alle spalle una storia bellissima, per due secoli non ha avuto preti e il cattolicesimo è avanzato grazie ai laici. Ci sono stati anche martiri. Quanto alla Cina si tratta di una sfida culturale grande. Grandissima. E poi c'è l'esempio di Matteo Ricci che ha fatto tanto bene...»

Dove sta andando la Chiesa di Bergoglio?
«Grazie a Dio non ho nessuna Chiesa, seguo Cristo. Non ho fondato niente. Dal punto di vista dello stile non sono cambiato da come ero a Buenos Aires. Sì, forse qualcosina, perché si deve, ma cambiare alla mia età sarebbe stato ridicolo. Sul programma, invece, seguo quello che i cardinali hanno chiesto durante le congregazioni generali prima del conclave. Vado in quella direzione. Il Consiglio degli otto cardinali, un organismo esterno, nasce da lì. Era stato chiesto perché aiutasse a riformare la curia. Cosa peraltro non facile perché si fa un passo, ma poi emerge che bisogna fare questo o quello, e se prima c'era un dicastero poi diventano quattro. Le mie decisioni sono il frutto delle riunioni pre conclave. Nessuna cosa l'ho fatta da solo».

Un approccio democratico... 
«Sono state decisioni dei cardinali. Non so se un approccio democratico, direi più sinodale, anche se la parola per i cardinali non è appropriata».

Cosa augura ai romani per i Patroni San Pietro e Paolo?
«Che continuino a essere bravi. Sono tanto simpatici. Lo vedo nelle udienze e quando vado nelle parrocchie. Auguro loro di non perdere la gioia, la speranza, la fiducia nonostante le difficoltà. Anche il romanaccio è bello».

Wojtyla aveva imparato a dire, volemose bene, damose da fa'. Lei ha imparato qualche frase in romanesco?
«Per ora poco. Campa e fa' campa'». (Naturalmente ride).