February 18, 2012
February 09, 2012
D 101
-Απεργία των χαλυβουργών (D for day)
-Κείμενα δεσμεύσεων της χώρας, τις οποίες δέχεται η κυβέρνηση(D for default)
UPDATE 13/2: Φαίνεται οτι αρέσουν στο... Θεό τα λογοπαίγνια του μπλογκ:
-Γενική εναντίωση στη Βουλή για το πακέτο του αίσχους (D for dissidence)
...Ας περάσουμε όμως, για λίγο έστω, σε «σοβαρότερο» ύφος.
Για την εκτέλεση των βασικών στόχων της αστικής διακυβέρνησης στην Ελλάδα, μια κωδικοποίηση των οποίων, όπως φαινόταν στην τότε συγκυρία είχαμε συνοψίσει σε προηγούμενο σημείωμα, χρειάστηκε να στηθεί το τέρας του πάλαι ποτέ τριμερούς κυβερνητικού σχήματος φασιστών-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ , που μπορεί εύκολα να ειδωθεί ως το supremum του κοινοβουλευτισμού μας και ήδη το infimum μιας πολιτειακής εκτροπής.
Οι σχετικές υποψίες μας, όπως διατυπώνονταν στα μέσα Οκτώβρη, ήταν πολύ λίγες σε σχέση με τη γιγαντιαία μασκαράτα που επακολούθησε. Σοφότεροι έκτοτε, μπορούμε με ασφάλεια να προειδοποιήσουμε οτι το εγχείρημα να σκεφτούμε τι έρχεται τώρα, θα φαίνεται σε λίγους μήνες εξίσου θολό και ελάχιστο μπροστά σε αυτά που πραγματικά θα μας έχουν συμβεί!
Ας ξαναπιάσουμε όμως το νήμα, λίγο μετά από κει που το είχαμε αφήσει:
Ο υποδιοικητής κ. Παπαδήμος, με τον επαγγελματικό τρόπο των τραπεζιτών που βαριούνται και φοβούνται να μιλήσουν δημόσια, μας προειδοποίησε για τις συνέπειες της καταψήφισης του 700σέλιδου δυσανάγνωστου ευρωσυμφώνου: ισούνται με ματαίωση του PSI και του OSI που μπορεί να επακολουθήσει, η οποία θα σήμαινε προαναγγελία στάσης πληρωμών, άρα άμεση κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος από διαφυγή μεγάλων κεφαλαίων και απόσυρση μικρών καταθέσεων, συνεπώς παράλυση της παραγωγικής και εμπορικής δραστηριότητας, παύση λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών και της κρατικής διοίκησης, αδυναμία επιβολής νόμου, συνεπώς διάλυση της κοινωνίας μέσα στη φωτιά και το αίμα, δηλαδή ή εμφύλιο ή δικτατορία. Το τέλος της σύγχρονης Ελλάδας – που εν τῳ μεταξύ, λίγο μετά την κατάρρευση των τραπεζών, θα είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει και το ευρώ.
Αξίζει να θυμόμαστε οτι το νούμερό του συνίστατο σε ακροβασία στα όρια μεταξύ εκβιασμού και δολιοφθοράς : ο πρωθυπουργός μιας δημοκρατικής κυβέρνησης, ο «δημόσιος άνδρας» γενικότερα, υποτίθεται οτι διαβεβαιώνει, πριν απ’όλα, οτι θα κάνει ο,τι μπορεί για την ασφάλεια και την ομαλότητα στη χώρα, υπό τη μία ή την άλλη απόφαση του κοινοβουλίου. Ή προειδοποιεί για την παραίτησή του και άρα την προτεραιότητα που δίνει στη στράτευσή του υπέρ μιας θέσης, σε σχέση με τα όσα μπορεί να συμβούν στη χώρα αν αυτή απορριφθεί από τους λαϊκούς αντιπροσώπους. Αντί αυτών, ο υποδιοικητής περίπου ξεκαθάρισε οτι θα συμμετείχε στο πλιάτσικο...
Την ίδια απειλητική προοπτική σκιαγράφησαν, καθένας μαζί με τον πόνο του, ο έκπτωτος Γιωργάκης, οι μνηστήρες τύπου Βενιζέλου, και ο συγκάτοικος Αντώνης ο επίδοξος με το δικό του απαράτ.
Τόσοι καθηγηταράδες, τόσοι γραφιάδες και τηλεδιασκεδαστές δούλεψαν λοιπόν με πάθος και συντονισμό για να αποδείξουν οτι αν δεν ψηφιστούν «τα μέτρα» θα χρεωκοπήσουμε .
Ήταν λιγότερο ζεστοί στο να αποδείξουν το ζητούμενο: οτι αν ψηφίσει το κοινοβούλιο τα μέτρα, τότε δεν θα χρεωκοπήσουμε. Δεν έβαλαν ούτε κανέναν πιό «ελαφρύ υποχρεώσεων» λοχαγό, να πει κάτι, μια παπάρα έστω, που να υποστηρίζει πραγματικά έστω την πιό αδύναμη και κυνική εκδοχή της πρότασης – οτι ψηφίζοντας τα μέτρα, ίσως και να μη χρεωκοπήσουμε.
Στην πρόταση αυτή απέδωσαν με επιτυχία το στάτους της ψευδαίσθησης άνθρωποι τόσο διαφορετικών στοχεύσεων όσο αυτών της κ. Κατσέλη, του κ. Κότσιρα, του Δρ Münchau και του Μινίστρου Schaüble.
Αν τώρα με νηφαλιότητα και απλή διανοητική εντιμότητα (που ανάγονται πλέον σε υψίστως ταξικές αρετές), επιχειρήσει κανείς να αποτιμήσει την αληθοτιμή της συνεπαγωγής, θα πρέπει να ξεκινήσει προσδιορίζοντας, τι είναι τα μέτρα και τι είναι η χρεωκοπία.
Για το πρώτο λίγες αμφιβολίες υπάρχουν. Συνοπτικά και βεβαίως αποσπασματικά, πρόκειται για την (εξωοικονομική=με τη βία του κράτους) επιβολή μειώσεων μισθών κατά 30%, με κατάργηση συμβάσεων που θα φέρει την παραπέρα, (ενδοοικονομική =με τη βία του κεφάλαιου), μείωσή τους. Πρόκειται για μια αντίστοιχη μείωση συντάξεων. Πρόκειται για απολύσεις του Δημόσιου με πρώτη δόση μερικές δεκάδες χιλιάδες και δρομολόγηση λίγων εκατοντάδων χιλιάδων. Για περικοπές στις υπόλοιπες κάθε είδους κοινωνικές δαπάνες. Για αυξήσεις στη φορολογία της εργασίας που μένει να προσδιοριστούν, αλλά θα αντιστοιχούν στη σημερινή φορολόγηση εισοδήματος ίσου με τη μείωση μισθών και συντάξεων.
Η χρεωκοπία από την άλλη, είναι όρος υπερφορτισμένος. Ας δούμε μερικές όψεις του:
1) Υπό τη διπλή έννοια της αδυναμίας αποπληρωμής χρεών και/ή αποστέρησης δαπανών απαραίτητων για το «βασικό βιοτικό επίπεδο» (τροφή/στέγη/υγεία/εκπαίδευση), περί το 30% των νοικοκυριών είναι σήμερα σε κατάσταση μερικής χρεωκοπίας. (Μετά τα μέτρα, δεδομένου του ασυμπίεστου μέρους δαπανών και υποχρεώσεων, το ποσοστό μπορεί να διπλασιαστεί).
2) Για τις επιχειρήσεις, ο βαθμός χρεωκοπίας μπορεί να μετρηθεί ως το μέρος του συνολικού κεφαλαίου που δεν μπορεί πλέον να ανακυκλωθεί: λουκέτα, απλήρωτες υποχρεώσεις προς κράτος και άλλες επιχειρήσεις, δάνεια με αδυναμία εξόφλησης. Τα στατιστικά βρίσκονται, αλλά η εικόνα της Αθήνας με τα κλειστά μαγαζιά και τα ανοίκιαστα σπίτια, η εικόνα της Θεσσαλονίκης με την ερημωμένη βιομηχανική ζώνη, δίνουν τον τόνο. (Με τα μέτρα, ο,τι θα εξαρτάται από την εσωτερική ζήτηση και δεν έχει μονοπωλιακή θέση, θα πιάσει πάτο. Για να μην είμαστε απόλυτοι, μπορεί να γλιτώσουν κάποια φαγάδικα, είναι παρατηρημένο σε ανάλογες περιπτώσεις...)
3) Για τις τράπεζες, ο όρος δεν έχει άλλο περιεχόμενο από την κατάρρευση της επιχείρησης, που καθιστά άνευ νοήματος τις υποχρεώσεις τους (καταθέσεις) και αδύνατη την απόκτηση ενεργητικού (δανειοδοτήσεις).
4) Για το κράτος, η χρεωκοπία μπορεί να διαχωριστεί ως: α) αδυναμία πληρωμής προμηθευτών (αγαθών, υπηρεσιών, έργων) και επιστροφών στους πολίτες και τις επιχειρήσεις β) αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων γ) αδυναμία αποπληρωμής κρατικών τίτλων και δανείων.
Η μερική χρεωκοπία με κάθε έννοια εκτός από την 4 γ) είναι ήδη εδώ. Η συζήτηση αφορά την αλλαγή του προφίλ της χρεωκοπίας και την εξέλιξή της.
Τα άθλια μέτρα, διασφαλίζουν την ενίσχυση της πρώτης, της δεύτερης και της 4 α) και β) όψης, στην προσδοκία του ελέγχου της 3) και της 4 γ). Είναι ήδη δρομολογημένη μια νέα φάση ακόμα μεγαλύτερης ενίσχυσης των πρώτων όψεων, για ακόμα μικρότερο έλεγχο των δεύτερων.
Το όριο αυτής της πορείας είναι η γενική χρεωκοπία στην οποία γοργά οδηγείται η Ελλάδα.
Όλα λοιπόν, γίνονται όχι για την αποφυγή της χρεωκοπίας αλλά για την κατ’ αυτόν τον τρόπο προσέγγισή της. Η μαύρη κυβέρνηση καθάρισε όσο μπορούσε το πεδίο για την επερχόμενη έκρηξη, ωστόσο η ίδια η έκρηξη συνιστά ένα ξεκαθάρισμα πεδίου για τη συνέχεια, που δεν προδιαγράφεται παρά ως καπιταλισμός με είλωτες χωρίς δικαιώματα και χωρίς πατρίδα – με μοναδική, αναπόδραστη προοπτική, μια νέα, πιθανόν άλλου φαινότυπου, αλλά μεγαλύτερη, κρίση.
Είναι τέλος προφανές, οτι αν είχε τις οποιεσδήποτε φιλοδοξίες αυτόνομης ύπαρξης, η εγχώρια κεφαλαιοκρατία θα έβγαινε χοντρά χαμένη στην πορεία που χαράσσει η υλοποιούμενη πολιτική. Η συνεπής με τέτοια συμφέροντα γραμμή, θα ήταν αυτή της καταψήφισης των μέτρων, της παγίωσης της γενικής χρεωκοπίας με το σημερινό προφίλ, και της ομοιόμορφης «πτώχευσης» των εργαζόμενων με την αποχώρηση από το ευρώ στη σημερινή κατάσταση, αντί ενός αποκλεισμού μετά από πλήρη κατάρρευση της ντόπιας αγοράς. Ο,τι με συνέπεια λέει ο κ. Βαρουφάκης και σποραδικά προβάλλεται από το Σύριζα. Το μέτρο της υποστήριξης του ντόπιου κεφάλαιου σε τέτοιες προτάσεις, δίνει και το χαρακτήρα του και αποδεικνύει τη μέγιστη ανασφάλειά του σε περιβάλλον απουσίας ξένων στηριγμάτων και μετατροπής των σε αντιπάλους. Η συζήτηση περί του σχετικού συμβιωτικού μοντέλου, αν έχουμε να κάνουμε με παράσιτο και ξενιστή, αν έχουμε να κάνουμε με σιαμαία κτλ δεν είναι πρώτης προτεραιότητας. Ας πούμε οτι προσμένουν κάποιο θάμα, σαν την έλευση μιας νέας κεντρικής ρύθμισης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, που θα επενδύσει απευθείας τα πλεονάσματά του στον ελειμματικό Νότο. Περιμένοντας, ο,τι απομένει από τις πολιτικές τους κομπανίες φέρνει και επιβάλλει ο,τι τους δώσουν στα υποτιθέμενα ευρωπαϊκά ματς που παίζουν - γκολ και ξύλο σήμερα, ώς αποβολές και υποβιβασμό της ομάδας αργότερα...
Ο «συλλογισμός» κλείνει εδώ, και παραπέμπει στις σύστοιχες ευρωπαϊκές εξελίξεις, όπου στη μορφή των διιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συνεννοήσεων, υπό το κράτος της δυναμικής της ανισόμετρης ανάπτυξης, αναπτύσσεται η καθολική επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία ώστε να ξεπεραστεί η εξίσου καθολική κρίση και η ανάγκη καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων που αυτή συνεπάγεται.
Για το πολιτικό συμπέρασμα, ας μας επιτραπεί να επαναλάβουμε οτι
Κάθε αλλαγή στην κοινωνική πραγματικότητα που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του [κεφάλαιου], εκφράζεται ως αδήρητη, φυσική αναγκαιότητα. Κάθε αλλαγή που εμφανίζεται να την εμποδίζει, εμφανίζεται εξίσου ως βία στην πραγματικότητα. Αυτή είναι η λογική στέρεα βάση πάνω στην οποία στηρίζονται τα εργαλειακά διλήμματα (οι εκβιασμοί) που θέτει κάθε φορά η εξουσία. Ο βαθμός στον οποίον αυτά ενίοτε φαίνονται πλαστά, αντανακλά είτε γενικά την ανεπαρκή ανίχνευση αυτής της λογικής είτε τον κλονισμό του συστήματος εξουσίας του [...]
και οτι
ο,τι αναγνωρίζεται ως μέτρο, αποφάσεις, διατάγματα και νόμοι, είναι μόνο μια όψη του πολέμου, για τον οποίον θα «χρειαστεί ο,τι χρειαστεί»: αλλαγή του πολιτικού συστήματος κυριαρχίας, βιοπολιτικές μεταλλάξεις, ανατροπή των συσχετισμών δύναμης μεταξύ των διαφόρων μερίδων του κεφάλαιου, τακτικές αναθεωρήσεις προτεραιοτήτων [...]
Με την περίπτωση, φάνηκε οτι μεταξύ άλλων χρειάστηκε :
Α. να καεί η βρωμερή παράγκα με το μαγαζάκι του φασίστα συνεταίρου της κυβέρνησης, με τα εγκαίνια άλλου το ίδιο καμμένου, να ετοιμάζονται στην ίδια θέση
Β. να κηρυχθεί περατωθέν το σχήμα ΠΑΣΟΚ, εν τῳ μέσω
1. των πιό τρελλών σχεδίων απόδρασης μέσω «κάψουλας διαφυγής» μιας αυτοπροσδιοριζόμενης σοσιαλδημοκρατικής πτέρυγας με φαντασιακό αρχηγό το όνομα-ξόρκι «παπανδρἐου»,
2. της αγωνίας για το στεγαστικό δάνειο στου Κουβέλη,
3. της απονενοημένης προετοιμασίας εκσυγχρονιστικών γκρουπούσκουλων μεταξύ Μάνου, Μπακογιάννη και λοιπών αρίστων,
4. της εγκατάλειψης ενός καρυδότσουφλου με έρμα κατατεθέν το Βενιζέλο, και
5. της βουτιάς στο βούρκο των ανεξάρτητων αντιστασιακών πολιτευτάδων του τοπικού κατεστημένου
Γ. να μετρἀει ώρες για τις εκλογές η ΝΔ, καθώς ακολουθεί με διαφορά φάσης την καλπάζουσα εκλογική ερημοποίηση του ΠΑΣΟΚ (που προσπαθεί να καθυστερήσει με φασιστοειδείς μεταγραφές)
και, από την άλλη
Δ. μια μεγάλη επιχείρηση μαζικής τρομοκρατίας με κρατική βία και παρακρατικό βανδαλισμό.
Το σημείωμα κλείνει εδώ. Το τι θα μπορούσε, το τι πρέπει να αποφασίσει η... Βουλή, ερωτήματα που αναπαράγουν οι πιό καθυστερημένες συνειδήσεις, τα μικροαστικά συμφέροντα που προσπαθούν να περισώσουν ο,τι υπάρχει σαν τον βαρκάρη με την τρύπια βάρκα που παλεύει να μη βυθιστεί, είναι λάθος και άρα ανόητο να απαντηθούν. Είμαστε σε πόλεμο, απ'έξω μέχρι μέσα στη Βουλἠ· ο βαρκάρης θα βρεθεί στο νερό έτσι κι αλλιώς, και ή θα πνιγεί ή θα κολυμπήσει.
Τίποτα λιγότερο από την ανατροπή της εξουσίας δε μπορεί να κάνει τη διαφορά. Τα μέτρα «της επόμενης μέρας» είναι απλά και εύληπτα, και εξίσου γρήγορες θα είναι οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα προκαλέσουν. Η ζωή, όταν αποφασίσεις να την πάρεις στα χέρια σου, δεν είναι εύκολη –αλλά είναι δική σου.
Μένει η δύσκολη τέχνη να πείσουμε τους πολλούς, οτι οι πολλοί μπορούν να πειστούν γι αυτό.-
-Κείμενα δεσμεύσεων της χώρας, τις οποίες δέχεται η κυβέρνηση
UPDATE 13/2: Φαίνεται οτι αρέσουν στο... Θεό τα λογοπαίγνια του μπλογκ:
-Γενική εναντίωση στη Βουλή για το πακέτο του αίσχους (
...Ας περάσουμε όμως, για λίγο έστω, σε «σοβαρότερο» ύφος.
Για την εκτέλεση των βασικών στόχων της αστικής διακυβέρνησης στην Ελλάδα, μια κωδικοποίηση των οποίων, όπως φαινόταν στην τότε συγκυρία είχαμε συνοψίσει σε προηγούμενο σημείωμα, χρειάστηκε να στηθεί το τέρας του πάλαι ποτέ τριμερούς κυβερνητικού σχήματος φασιστών-ΠΑΣΟΚ-ΝΔ , που μπορεί εύκολα να ειδωθεί ως το supremum του κοινοβουλευτισμού μας και ήδη το infimum μιας πολιτειακής εκτροπής.
Οι σχετικές υποψίες μας, όπως διατυπώνονταν στα μέσα Οκτώβρη, ήταν πολύ λίγες σε σχέση με τη γιγαντιαία μασκαράτα που επακολούθησε. Σοφότεροι έκτοτε, μπορούμε με ασφάλεια να προειδοποιήσουμε οτι το εγχείρημα να σκεφτούμε τι έρχεται τώρα, θα φαίνεται σε λίγους μήνες εξίσου θολό και ελάχιστο μπροστά σε αυτά που πραγματικά θα μας έχουν συμβεί!
Ας ξαναπιάσουμε όμως το νήμα, λίγο μετά από κει που το είχαμε αφήσει:
Ο υποδιοικητής κ. Παπαδήμος, με τον επαγγελματικό τρόπο των τραπεζιτών που βαριούνται και φοβούνται να μιλήσουν δημόσια, μας προειδοποίησε για τις συνέπειες της καταψήφισης του 700σέλιδου δυσανάγνωστου ευρωσυμφώνου: ισούνται με ματαίωση του PSI και του OSI που μπορεί να επακολουθήσει, η οποία θα σήμαινε προαναγγελία στάσης πληρωμών, άρα άμεση κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος από διαφυγή μεγάλων κεφαλαίων και απόσυρση μικρών καταθέσεων, συνεπώς παράλυση της παραγωγικής και εμπορικής δραστηριότητας, παύση λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών και της κρατικής διοίκησης, αδυναμία επιβολής νόμου, συνεπώς διάλυση της κοινωνίας μέσα στη φωτιά και το αίμα, δηλαδή ή εμφύλιο ή δικτατορία. Το τέλος της σύγχρονης Ελλάδας – που εν τῳ μεταξύ, λίγο μετά την κατάρρευση των τραπεζών, θα είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει και το ευρώ.
Αξίζει να θυμόμαστε οτι το νούμερό του συνίστατο σε ακροβασία στα όρια μεταξύ εκβιασμού και δολιοφθοράς : ο πρωθυπουργός μιας δημοκρατικής κυβέρνησης, ο «δημόσιος άνδρας» γενικότερα, υποτίθεται οτι διαβεβαιώνει, πριν απ’όλα, οτι θα κάνει ο,τι μπορεί για την ασφάλεια και την ομαλότητα στη χώρα, υπό τη μία ή την άλλη απόφαση του κοινοβουλίου. Ή προειδοποιεί για την παραίτησή του και άρα την προτεραιότητα που δίνει στη στράτευσή του υπέρ μιας θέσης, σε σχέση με τα όσα μπορεί να συμβούν στη χώρα αν αυτή απορριφθεί από τους λαϊκούς αντιπροσώπους. Αντί αυτών, ο υποδιοικητής περίπου ξεκαθάρισε οτι θα συμμετείχε στο πλιάτσικο...
Την ίδια απειλητική προοπτική σκιαγράφησαν, καθένας μαζί με τον πόνο του, ο έκπτωτος Γιωργάκης, οι μνηστήρες τύπου Βενιζέλου, και ο συγκάτοικος Αντώνης ο επίδοξος με το δικό του απαράτ.
Τόσοι καθηγηταράδες, τόσοι γραφιάδες και τηλεδιασκεδαστές δούλεψαν λοιπόν με πάθος και συντονισμό για να αποδείξουν οτι αν δεν ψηφιστούν «τα μέτρα» θα χρεωκοπήσουμε .
Ήταν λιγότερο ζεστοί στο να αποδείξουν το ζητούμενο: οτι αν ψηφίσει το κοινοβούλιο τα μέτρα, τότε δεν θα χρεωκοπήσουμε. Δεν έβαλαν ούτε κανέναν πιό «ελαφρύ υποχρεώσεων» λοχαγό, να πει κάτι, μια παπάρα έστω, που να υποστηρίζει πραγματικά έστω την πιό αδύναμη και κυνική εκδοχή της πρότασης – οτι ψηφίζοντας τα μέτρα, ίσως και να μη χρεωκοπήσουμε.
Στην πρόταση αυτή απέδωσαν με επιτυχία το στάτους της ψευδαίσθησης άνθρωποι τόσο διαφορετικών στοχεύσεων όσο αυτών της κ. Κατσέλη, του κ. Κότσιρα, του Δρ Münchau και του Μινίστρου Schaüble.
Αν τώρα με νηφαλιότητα και απλή διανοητική εντιμότητα (που ανάγονται πλέον σε υψίστως ταξικές αρετές), επιχειρήσει κανείς να αποτιμήσει την αληθοτιμή της συνεπαγωγής, θα πρέπει να ξεκινήσει προσδιορίζοντας, τι είναι τα μέτρα και τι είναι η χρεωκοπία.
Για το πρώτο λίγες αμφιβολίες υπάρχουν. Συνοπτικά και βεβαίως αποσπασματικά, πρόκειται για την (εξωοικονομική=με τη βία του κράτους) επιβολή μειώσεων μισθών κατά 30%, με κατάργηση συμβάσεων που θα φέρει την παραπέρα, (ενδοοικονομική =με τη βία του κεφάλαιου), μείωσή τους. Πρόκειται για μια αντίστοιχη μείωση συντάξεων. Πρόκειται για απολύσεις του Δημόσιου με πρώτη δόση μερικές δεκάδες χιλιάδες και δρομολόγηση λίγων εκατοντάδων χιλιάδων. Για περικοπές στις υπόλοιπες κάθε είδους κοινωνικές δαπάνες. Για αυξήσεις στη φορολογία της εργασίας που μένει να προσδιοριστούν, αλλά θα αντιστοιχούν στη σημερινή φορολόγηση εισοδήματος ίσου με τη μείωση μισθών και συντάξεων.
Η χρεωκοπία από την άλλη, είναι όρος υπερφορτισμένος. Ας δούμε μερικές όψεις του:
1) Υπό τη διπλή έννοια της αδυναμίας αποπληρωμής χρεών και/ή αποστέρησης δαπανών απαραίτητων για το «βασικό βιοτικό επίπεδο» (τροφή/στέγη/υγεία/εκπαίδευση), περί το 30% των νοικοκυριών είναι σήμερα σε κατάσταση μερικής χρεωκοπίας. (Μετά τα μέτρα, δεδομένου του ασυμπίεστου μέρους δαπανών και υποχρεώσεων, το ποσοστό μπορεί να διπλασιαστεί).
2) Για τις επιχειρήσεις, ο βαθμός χρεωκοπίας μπορεί να μετρηθεί ως το μέρος του συνολικού κεφαλαίου που δεν μπορεί πλέον να ανακυκλωθεί: λουκέτα, απλήρωτες υποχρεώσεις προς κράτος και άλλες επιχειρήσεις, δάνεια με αδυναμία εξόφλησης. Τα στατιστικά βρίσκονται, αλλά η εικόνα της Αθήνας με τα κλειστά μαγαζιά και τα ανοίκιαστα σπίτια, η εικόνα της Θεσσαλονίκης με την ερημωμένη βιομηχανική ζώνη, δίνουν τον τόνο. (Με τα μέτρα, ο,τι θα εξαρτάται από την εσωτερική ζήτηση και δεν έχει μονοπωλιακή θέση, θα πιάσει πάτο. Για να μην είμαστε απόλυτοι, μπορεί να γλιτώσουν κάποια φαγάδικα, είναι παρατηρημένο σε ανάλογες περιπτώσεις...)
3) Για τις τράπεζες, ο όρος δεν έχει άλλο περιεχόμενο από την κατάρρευση της επιχείρησης, που καθιστά άνευ νοήματος τις υποχρεώσεις τους (καταθέσεις) και αδύνατη την απόκτηση ενεργητικού (δανειοδοτήσεις).
4) Για το κράτος, η χρεωκοπία μπορεί να διαχωριστεί ως: α) αδυναμία πληρωμής προμηθευτών (αγαθών, υπηρεσιών, έργων) και επιστροφών στους πολίτες και τις επιχειρήσεις β) αδυναμία καταβολής μισθών και συντάξεων γ) αδυναμία αποπληρωμής κρατικών τίτλων και δανείων.
Η μερική χρεωκοπία με κάθε έννοια εκτός από την 4 γ) είναι ήδη εδώ. Η συζήτηση αφορά την αλλαγή του προφίλ της χρεωκοπίας και την εξέλιξή της.
Τα άθλια μέτρα, διασφαλίζουν την ενίσχυση της πρώτης, της δεύτερης και της 4 α) και β) όψης, στην προσδοκία του ελέγχου της 3) και της 4 γ). Είναι ήδη δρομολογημένη μια νέα φάση ακόμα μεγαλύτερης ενίσχυσης των πρώτων όψεων, για ακόμα μικρότερο έλεγχο των δεύτερων.
Το όριο αυτής της πορείας είναι η γενική χρεωκοπία στην οποία γοργά οδηγείται η Ελλάδα.
Όλα λοιπόν, γίνονται όχι για την αποφυγή της χρεωκοπίας αλλά για την κατ’ αυτόν τον τρόπο προσέγγισή της. Η μαύρη κυβέρνηση καθάρισε όσο μπορούσε το πεδίο για την επερχόμενη έκρηξη, ωστόσο η ίδια η έκρηξη συνιστά ένα ξεκαθάρισμα πεδίου για τη συνέχεια, που δεν προδιαγράφεται παρά ως καπιταλισμός με είλωτες χωρίς δικαιώματα και χωρίς πατρίδα – με μοναδική, αναπόδραστη προοπτική, μια νέα, πιθανόν άλλου φαινότυπου, αλλά μεγαλύτερη, κρίση.
Είναι τέλος προφανές, οτι αν είχε τις οποιεσδήποτε φιλοδοξίες αυτόνομης ύπαρξης, η εγχώρια κεφαλαιοκρατία θα έβγαινε χοντρά χαμένη στην πορεία που χαράσσει η υλοποιούμενη πολιτική. Η συνεπής με τέτοια συμφέροντα γραμμή, θα ήταν αυτή της καταψήφισης των μέτρων, της παγίωσης της γενικής χρεωκοπίας με το σημερινό προφίλ, και της ομοιόμορφης «πτώχευσης» των εργαζόμενων με την αποχώρηση από το ευρώ στη σημερινή κατάσταση, αντί ενός αποκλεισμού μετά από πλήρη κατάρρευση της ντόπιας αγοράς. Ο,τι με συνέπεια λέει ο κ. Βαρουφάκης και σποραδικά προβάλλεται από το Σύριζα. Το μέτρο της υποστήριξης του ντόπιου κεφάλαιου σε τέτοιες προτάσεις, δίνει και το χαρακτήρα του και αποδεικνύει τη μέγιστη ανασφάλειά του σε περιβάλλον απουσίας ξένων στηριγμάτων και μετατροπής των σε αντιπάλους. Η συζήτηση περί του σχετικού συμβιωτικού μοντέλου, αν έχουμε να κάνουμε με παράσιτο και ξενιστή, αν έχουμε να κάνουμε με σιαμαία κτλ δεν είναι πρώτης προτεραιότητας. Ας πούμε οτι προσμένουν κάποιο θάμα, σαν την έλευση μιας νέας κεντρικής ρύθμισης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, που θα επενδύσει απευθείας τα πλεονάσματά του στον ελειμματικό Νότο. Περιμένοντας, ο,τι απομένει από τις πολιτικές τους κομπανίες φέρνει και επιβάλλει ο,τι τους δώσουν στα υποτιθέμενα ευρωπαϊκά ματς που παίζουν - γκολ και ξύλο σήμερα, ώς αποβολές και υποβιβασμό της ομάδας αργότερα...
Ο «συλλογισμός» κλείνει εδώ, και παραπέμπει στις σύστοιχες ευρωπαϊκές εξελίξεις, όπου στη μορφή των διιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συνεννοήσεων, υπό το κράτος της δυναμικής της ανισόμετρης ανάπτυξης, αναπτύσσεται η καθολική επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία ώστε να ξεπεραστεί η εξίσου καθολική κρίση και η ανάγκη καταστροφής παραγωγικών δυνάμεων που αυτή συνεπάγεται.
Για το πολιτικό συμπέρασμα, ας μας επιτραπεί να επαναλάβουμε οτι
Κάθε αλλαγή στην κοινωνική πραγματικότητα που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του [κεφάλαιου], εκφράζεται ως αδήρητη, φυσική αναγκαιότητα. Κάθε αλλαγή που εμφανίζεται να την εμποδίζει, εμφανίζεται εξίσου ως βία στην πραγματικότητα. Αυτή είναι η λογική στέρεα βάση πάνω στην οποία στηρίζονται τα εργαλειακά διλήμματα (οι εκβιασμοί) που θέτει κάθε φορά η εξουσία. Ο βαθμός στον οποίον αυτά ενίοτε φαίνονται πλαστά, αντανακλά είτε γενικά την ανεπαρκή ανίχνευση αυτής της λογικής είτε τον κλονισμό του συστήματος εξουσίας του [...]
και οτι
ο,τι αναγνωρίζεται ως μέτρο, αποφάσεις, διατάγματα και νόμοι, είναι μόνο μια όψη του πολέμου, για τον οποίον θα «χρειαστεί ο,τι χρειαστεί»: αλλαγή του πολιτικού συστήματος κυριαρχίας, βιοπολιτικές μεταλλάξεις, ανατροπή των συσχετισμών δύναμης μεταξύ των διαφόρων μερίδων του κεφάλαιου, τακτικές αναθεωρήσεις προτεραιοτήτων [...]
Με την περίπτωση, φάνηκε οτι μεταξύ άλλων χρειάστηκε :
Α. να καεί η βρωμερή παράγκα με το μαγαζάκι του φασίστα συνεταίρου της κυβέρνησης, με τα εγκαίνια άλλου το ίδιο καμμένου, να ετοιμάζονται στην ίδια θέση
Β. να κηρυχθεί περατωθέν το σχήμα ΠΑΣΟΚ, εν τῳ μέσω
1. των πιό τρελλών σχεδίων απόδρασης μέσω «κάψουλας διαφυγής» μιας αυτοπροσδιοριζόμενης σοσιαλδημοκρατικής πτέρυγας με φαντασιακό αρχηγό το όνομα-ξόρκι «παπανδρἐου»,
2. της αγωνίας για το στεγαστικό δάνειο στου Κουβέλη,
3. της απονενοημένης προετοιμασίας εκσυγχρονιστικών γκρουπούσκουλων μεταξύ Μάνου, Μπακογιάννη και λοιπών αρίστων,
4. της εγκατάλειψης ενός καρυδότσουφλου με έρμα κατατεθέν το Βενιζέλο, και
5. της βουτιάς στο βούρκο των ανεξάρτητων αντιστασιακών πολιτευτάδων του τοπικού κατεστημένου
Γ. να μετρἀει ώρες για τις εκλογές η ΝΔ, καθώς ακολουθεί με διαφορά φάσης την καλπάζουσα εκλογική ερημοποίηση του ΠΑΣΟΚ (που προσπαθεί να καθυστερήσει με φασιστοειδείς μεταγραφές)
και, από την άλλη
Δ. μια μεγάλη επιχείρηση μαζικής τρομοκρατίας με κρατική βία και παρακρατικό βανδαλισμό.
Το σημείωμα κλείνει εδώ. Το τι θα μπορούσε, το τι πρέπει να αποφασίσει η... Βουλή, ερωτήματα που αναπαράγουν οι πιό καθυστερημένες συνειδήσεις, τα μικροαστικά συμφέροντα που προσπαθούν να περισώσουν ο,τι υπάρχει σαν τον βαρκάρη με την τρύπια βάρκα που παλεύει να μη βυθιστεί, είναι λάθος και άρα ανόητο να απαντηθούν. Είμαστε σε πόλεμο, απ'έξω μέχρι μέσα στη Βουλἠ· ο βαρκάρης θα βρεθεί στο νερό έτσι κι αλλιώς, και ή θα πνιγεί ή θα κολυμπήσει.
Τίποτα λιγότερο από την ανατροπή της εξουσίας δε μπορεί να κάνει τη διαφορά. Τα μέτρα «της επόμενης μέρας» είναι απλά και εύληπτα, και εξίσου γρήγορες θα είναι οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα προκαλέσουν. Η ζωή, όταν αποφασίσεις να την πάρεις στα χέρια σου, δεν είναι εύκολη –αλλά είναι δική σου.
Μένει η δύσκολη τέχνη να πείσουμε τους πολλούς, οτι οι πολλοί μπορούν να πειστούν γι αυτό.-
December 17, 2011
December 05, 2011
November 11, 2011
11/11/11, 11:11 (GMT-11)
Πρώτη μέρα της «τριλάτεραλ» κυβέρνησης μαύρου μετώπου, μια φυσική κατάληξη του βαριά κλονισμένου πολιτικού συστήματος κυριαρχίας στη χώρα.
Ωστόσο και αυτή η εξέλιξη δεν είναι ασύνδετη με τον καλπασμό της αντίστοιχης πολιτικής κρίσης και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και στους ίδιους τους κοιναγορίτικους μηχανισμούς.
Μένουμε προς το παρόν σε αυτές τις ελάχιστες λέξεις, με την υπόσχεση να επιχειρήσουμε την ανάπτυξη αυτής της σύνδεσης και των σχετικών ερωτημάτων...
Ωστόσο και αυτή η εξέλιξη δεν είναι ασύνδετη με τον καλπασμό της αντίστοιχης πολιτικής κρίσης και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και στους ίδιους τους κοιναγορίτικους μηχανισμούς.
Μένουμε προς το παρόν σε αυτές τις ελάχιστες λέξεις, με την υπόσχεση να επιχειρήσουμε την ανάπτυξη αυτής της σύνδεσης και των σχετικών ερωτημάτων...
November 03, 2011
Άφθονο γέλιο
...προέχει να το απολαύσουμε. Θα επανέλθουμε σύντομα για σχόλια!
UPDATE 14:00 UCT+1: 4:6 η Ελλάδα εγκαταλείπει το ευρώ ώς το τέλος του 12. Βάλτε τώρα που γυρίζει, κερδίστε κι εσείς!
UPDATE αργά το βράδυ στην πατρίδα: Ένα τραγουδάκι για να πορευτείτε τη νύχτα που δεν έχει πρόγραμμα - μια παραγωγή της ΕΤ3, κατόπιν προσφυούς υπομνήσεως του σ. exiled.
UPDATE 4/11/2011 15:11 GMT+1: άκαιρο πλην φυσικό ερώτημα: Από τι σκατά είναι φτιαγμένη η γλώσσα των πολιτικάντηδων και των μηχανισμων πειθαναγκασμού του καθεστώτος; Θαυμάστε σάπφειρον:
(Οι πιό assidus στην παρακολούθηση του ψυχαγωγικού προγράμματος της ημέρας, θα πρόσεξαν και τα σχολικά αρχαία του φασίστα φίλου των δύο συγκατοίκων...)
UPDATE 4/11/2011 17:35 GMT+1: Εκπληκτικό δείγμα γλωσσικής πλέον αποδόμησης, από κάποιον Ο. Βουδούρη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ: Ψηφίζω [υπέρ της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση], αλλά δεν δίνω ψήφο εμπιστοσύνης [στην κυβέρνηση]. Πέραν της αντισυνταγματικής ουσίας της δηλωσης (που με άλλη αφορμή επισήμανε νωρίτερα ο κ. Λοβέρδος κατά την προσπάθεια διακόσμησης της δικής του πιρουέτας: Ως γνωστόν σύμφωνα με το Σύνταγμα η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση δεν δίνεται υπό προϋποθέσεις, ή ακυρωτικές αιρέσεις. ), η παραπάνω πρόταση μαθηματικώς συνεπάγεται οτι κατά τον κύριο Βουδούρη δεν θα διεξαχθεί η επίμαχη ψηφοφορία. Ο κ. Χυτήρης νωρίτερα, πιθανολόγησε ευθέως το ίδιο, άνευ γριφωδών διατυπώσεων. (Σοβαρά σχόλια αργότερα, στο πρώτο διάλειμμα της μεγάλης παράστασης. Επιμένουμε, προέχει το γέλιο!)
UPDATE 6/11/2011 12:25 GMT+1: Μετά από τις πρώτες πράξεις, που απολαύσαμε, η αυλαία φαίνεται θα πέσει με την «πολυπόθητη» κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας... Χτες ο κ. Μιχελάκης στο κεντρικό δελτίο του μέγκα δήλωνε οτι αναγκαία και ικανή συνθήκη συμμετοχής της ΝΔ σε κυβέρνηση είναι η παραίτηση του σημερινού πρωθυπουργού. Κανένας αστέρας του πλατώ δεν τον ρώτησε επ'αυτού. Από την άλλη, ερωτήθη ο φασίστας φίλος των συγκατοίκων, γιατί δεν θέλει εκλογές. Δεν έδωσε καμμία απάντηση φυσικά. Από ορισμένες απόψεις, ο δημόσιος τηλε-βίος της χώρας μας δανείζεται στυλιστικά στοιχεία από το Truman show... (Αλλάζουμε κι εμείς την πρότασἠ μας: όχι ακόμα σοβαρά σχόλια...)
UPDATE 6/11/2011 13:51 GMT+1: Και νέα παρέμβασις- δέησις του Θεσσαλονίκης Ανθίμου, αυτήν την φοράν υπέρ εθνικής συνενοήσεως και παραμονής της Ελλάδος εις το ευρώ!
UPDATE 6/11/2011 17:19 GMT+1: Κρεσέντο γέλιου. Προσφορά ηλεκτρονικής έκδοσης του Βήματος.
UPDATE 6/11/2011 21:25 GMT+1: Πράγματι, λύση βρέθηκε. Από κυβέρνηση μούγκα-στρούγγα, πάμε σε κυβέρνηση μπούγκα-μπούγκα. Αυτό θα πει εθνική σύγκλυσις!
UPDATE 8/11/2011 11:59 GMT+1: Σήμερον 2 ΕΡΓΑ 2
UPDATE 8/11/2011 14:49 GMT+1: Τα φαινόμενα απατούν!
UPDATE 8/11/2011 23:29 GMT+1: Επίμονες φήμες μιλούν για παραίτηση του κ. Καπουτζίδη και σχέδια για επαναφορά του Αντωνίου Μόλλα, ενώ εντείνονται οι πιέσεις των παραγωγών για περισσότερα γκαγκ στο σενάριο!
UPDATE 9/11/2011 01:21 GMT+1: Οι εγκυρότερες δημοσιογραφικές πληροφορίες για τις διερευνητικές επαφές
UPDATE 9/11/2011 15:09 GMT+1: Συνεχίζονται με αμείωτη ένταση οι προσπάθειες...
ενώ πολλαπλασιάζονται τα ερωτηματικά
UPDATE 9/11/2011 17:50 GMT+1: Έχουμε κυβέρνηση - έτσι λέει το «Βήμα». Καιρός πάντως να συμμαζευόμαστε σιγά σιγά από τα γέλια για να σκεφτούμε λίγο σοβαρά το τι συμβαίνει. Κλείνοντας (μάλλον...) αυτό το μπιλιέτο, επισημαίνουμε, αν βεβαίως το ρεπορτάζ της ηλε-πατσαβούρας είναι ακριβές, την ανάλογη του κυβισμού του επίδοση του κ.Πάγκαλου, ο οποίος πήρε στη νέα κυβέρνηση το ίδιο οφίκιο που είχε στην παλιά, μένοντας εντελώς ακίνητος. Τον ξέχασαν ή έχει γίνει μάστερ Γιόντα;
UPDATE 9/11/2011 21:21 GMT+1: Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα Πάλι το «μενού του Ερντογάν» το ρεπορτάζ του Βήματος. Όχι δεν τελείωσε η παράσταση - και το μπιλιέτο θα κλείσει οριστικά μόνο τότε. Μείνετε συντονισμένοι για νέα, σπαρταριστά επεισόδια - και μετά μπαίνουμε στην ουσία. Ας σημειωθεί πάντως η μαγική περίπτωση Παγκάλου.
Ας προσεχθεί επίσης η πολύ κομψή συνοπτική διατύπωση της κατάστασης στο «Ποντίκι»:
UPDATE 10/11/2011 13:45 GMT+1: Μια τελευταία, απολαυστική μέρα. Να μοιράσουνε τα υπουργεία, να δουν τι ρόμπα θα βάλουν, κτλ. Φωτορεπορτάζ:
UPDATE αργά το βράδυ στην πατρίδα: Ένα τραγουδάκι για να πορευτείτε τη νύχτα που δεν έχει πρόγραμμα - μια παραγωγή της ΕΤ3, κατόπιν προσφυούς υπομνήσεως του σ. exiled.
UPDATE 4/11/2011 15:11 GMT+1: άκαιρο πλην φυσικό ερώτημα: Από τι σκατά είναι φτιαγμένη η γλώσσα των πολιτικάντηδων και των μηχανισμων πειθαναγκασμού του καθεστώτος; Θαυμάστε σάπφειρον:
(Οι πιό assidus στην παρακολούθηση του ψυχαγωγικού προγράμματος της ημέρας, θα πρόσεξαν και τα σχολικά αρχαία του φασίστα φίλου των δύο συγκατοίκων...)
UPDATE 4/11/2011 17:35 GMT+1: Εκπληκτικό δείγμα γλωσσικής πλέον αποδόμησης, από κάποιον Ο. Βουδούρη, βουλευτή ΠΑΣΟΚ: Ψηφίζω [υπέρ της εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση], αλλά δεν δίνω ψήφο εμπιστοσύνης [στην κυβέρνηση]. Πέραν της αντισυνταγματικής ουσίας της δηλωσης (που με άλλη αφορμή επισήμανε νωρίτερα ο κ. Λοβέρδος κατά την προσπάθεια διακόσμησης της δικής του πιρουέτας: Ως γνωστόν σύμφωνα με το Σύνταγμα η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση δεν δίνεται υπό προϋποθέσεις, ή ακυρωτικές αιρέσεις. ), η παραπάνω πρόταση μαθηματικώς συνεπάγεται οτι κατά τον κύριο Βουδούρη δεν θα διεξαχθεί η επίμαχη ψηφοφορία. Ο κ. Χυτήρης νωρίτερα, πιθανολόγησε ευθέως το ίδιο, άνευ γριφωδών διατυπώσεων. (Σοβαρά σχόλια αργότερα, στο πρώτο διάλειμμα της μεγάλης παράστασης. Επιμένουμε, προέχει το γέλιο!)
UPDATE 6/11/2011 12:25 GMT+1: Μετά από τις πρώτες πράξεις, που απολαύσαμε, η αυλαία φαίνεται θα πέσει με την «πολυπόθητη» κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας... Χτες ο κ. Μιχελάκης στο κεντρικό δελτίο του μέγκα δήλωνε οτι αναγκαία και ικανή συνθήκη συμμετοχής της ΝΔ σε κυβέρνηση είναι η παραίτηση του σημερινού πρωθυπουργού. Κανένας αστέρας του πλατώ δεν τον ρώτησε επ'αυτού. Από την άλλη, ερωτήθη ο φασίστας φίλος των συγκατοίκων, γιατί δεν θέλει εκλογές. Δεν έδωσε καμμία απάντηση φυσικά. Από ορισμένες απόψεις, ο δημόσιος τηλε-βίος της χώρας μας δανείζεται στυλιστικά στοιχεία από το Truman show... (Αλλάζουμε κι εμείς την πρότασἠ μας: όχι ακόμα σοβαρά σχόλια...)
UPDATE 6/11/2011 13:51 GMT+1: Και νέα παρέμβασις- δέησις του Θεσσαλονίκης Ανθίμου, αυτήν την φοράν υπέρ εθνικής συνενοήσεως και παραμονής της Ελλάδος εις το ευρώ!
UPDATE 6/11/2011 17:19 GMT+1: Κρεσέντο γέλιου. Προσφορά ηλεκτρονικής έκδοσης του Βήματος.
UPDATE 6/11/2011 21:25 GMT+1: Πράγματι, λύση βρέθηκε. Από κυβέρνηση μούγκα-στρούγγα, πάμε σε κυβέρνηση μπούγκα-μπούγκα. Αυτό θα πει εθνική σύγκλυσις!
UPDATE 8/11/2011 11:59 GMT+1: Σήμερον 2 ΕΡΓΑ 2
Η πιανίστα και οι Μήτσυ
ένα αφιέρωμα σε μουσικούς λαούς
UPDATE 8/11/2011 23:29 GMT+1: Επίμονες φήμες μιλούν για παραίτηση του κ. Καπουτζίδη και σχέδια για επαναφορά του Αντωνίου Μόλλα, ενώ εντείνονται οι πιέσεις των παραγωγών για περισσότερα γκαγκ στο σενάριο!
UPDATE 9/11/2011 01:21 GMT+1: Οι εγκυρότερες δημοσιογραφικές πληροφορίες για τις διερευνητικές επαφές
UPDATE 9/11/2011 15:09 GMT+1: Συνεχίζονται με αμείωτη ένταση οι προσπάθειες...
ενώ πολλαπλασιάζονται τα ερωτηματικά
UPDATE 9/11/2011 17:50 GMT+1: Έχουμε κυβέρνηση - έτσι λέει το «Βήμα». Καιρός πάντως να συμμαζευόμαστε σιγά σιγά από τα γέλια για να σκεφτούμε λίγο σοβαρά το τι συμβαίνει. Κλείνοντας (μάλλον...) αυτό το μπιλιέτο, επισημαίνουμε, αν βεβαίως το ρεπορτάζ της ηλε-πατσαβούρας είναι ακριβές, την ανάλογη του κυβισμού του επίδοση του κ.Πάγκαλου, ο οποίος πήρε στη νέα κυβέρνηση το ίδιο οφίκιο που είχε στην παλιά, μένοντας εντελώς ακίνητος. Τον ξέχασαν ή έχει γίνει μάστερ Γιόντα;
UPDATE 9/11/2011 21:21 GMT+1: Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα Πάλι το «μενού του Ερντογάν» το ρεπορτάζ του Βήματος. Όχι δεν τελείωσε η παράσταση - και το μπιλιέτο θα κλείσει οριστικά μόνο τότε. Μείνετε συντονισμένοι για νέα, σπαρταριστά επεισόδια - και μετά μπαίνουμε στην ουσία. Ας σημειωθεί πάντως η μαγική περίπτωση Παγκάλου.
Ας προσεχθεί επίσης η πολύ κομψή συνοπτική διατύπωση της κατάστασης στο «Ποντίκι»:
Ούτε ένα σοβαρό πραξικόπημα δεν μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι, πώς θα προστατέψουν τα συμφέροντα των πιστωτών τους. Η μόνη εναλλακτική εξήγηση που υπάρχει είναι ότι εκτυλίσσεται ένα σατανικό σχέδιο αυτογελοιοποίησης με μόνο στόχο να μας εξοντώσουν στο γέλιο κάμπτοντας τις όποιες άμυνές μας. Στα μπλογκς και στο τουίτερ η διακωμώδηση αυτού του μεταμοντέρνου εθνικού σόου πάει σύννεφο. Και όταν πια θα είμαστε αποκαμωμένοι θα μας το ... φορέσουν το κυβερνητικό σχήμα.
UPDATE 10/11/2011 13:45 GMT+1: Μια τελευταία, απολαυστική μέρα. Να μοιράσουνε τα υπουργεία, να δουν τι ρόμπα θα βάλουν, κτλ. Φωτορεπορτάζ:
October 31, 2011
Frankfurter Weltanschauung
Με έναν ειρωνικό τρόπο, το όνομα της διάσημης πόλης βρέθηκε πίσω από σημαντικές όψεις της ελληνικής περιπέτειας, δηλαδή της επιχείρησης αποκατάστασης της μονοπωλιακής κερδοφορίας που περνά από τη με γοργούς ρυθμούς αποφασιστική υποβάθμιση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας.
Η υποβάθμιση προκύπτει ως μοναδικό αποτέλεσμα (outcome) της αποσκοπούμενης αποκατάστασης της καπιταλιστικής κερδοφορίας (μ'άλλα λόγια: του ξεπεράσματος της κρίσης), που με τη σειρά της περνά από τα αποφασισμένα μέτρα της «ελεγχόμενης» καταστροφής κεφαλαίου, της ανόδου του βαθμού εκμετάλευσης της εργασίας με τη μείωση των απολαβών και της απαξίωσής της ώς βαθμού μερικής καταστροφής.
Για να ολοκληρωθεί ο αποφθεγματικής συμπύκνωσης ονοματισμός της συγκυρίας, σημειώνεται ακόμα οτι
α) σε μια καπιταλιστική κοινωνία, μια τέτοια επιχείρηση είναι πάντα πόλεμος. Η ανώδυνη διότι ομολογημένη από τους επιτιθέμενους διαπίστωση, είναι ωστόσο απαρέγκλιτος όρος κατανόησης της συγκυρίας.
β) τα εργαλεία/μέτρα ορίζουν μια ροή και αποκτούν τη σημασία τους μόνον αν θεωρηθεί ο γενικός σκοπός τους. Η ροή ξεκίνησε με την έναρξη της επιχείρησης και προφανώς δε θα σταματήσει πριν το τέλος της.
γ) ο,τι αναγνωρίζεται ως μέτρο, αποφάσεις, διατάγματα και νόμοι, είναι μόνο μια όψη του πολέμου, για τον οποίον θα «χρειαστεί ο,τι χρειαστεί»: αλλαγή του πολιτικού συστήματος κυριαρχίας, βιοπολιτικές μεταλλάξεις, ανατροπή των συσχετισμών δύναμης μεταξύ των διαφόρων μερίδων του κεφάλαιου, τακτικές αναθεωρήσεις προτεραιοτήτων, όλα αυτά σε δυναμικό συντονισμό με την εξέλιξη του ίδιου του πολέμου.
δ) η ελληνική περιπέτεια ούτε εξελίσσεται σε παγκόσμιο κενό ούτε πολύ περισσότερο επιδρά μονομερώς στην παγκόσμια συγκυρία. Αποτελεί καταφανώς μέρος ενός συνολικού πολέμου, με περιφερειακούς και τοπικούς καθορισμούς. Η «επιχειρησιακή λογική» στην Ελλάδα θέλει πράγματι να αποσυμπλέξει τους δεσμούς σε φάση ανάσχεσης της επίδρασης των ελληνικών πραγμάτων στη διεθνή οικονομία/πολιτική, φάση κλιμάκωσης και νέα φάση διεθνούς επίδρασης, αυτή τη φορά ως αξιοποίηση των τοπικών επιτευγμάτων. Ωστόσο, τίποτα το στρατηγικά ουσιώδες δεν υπάρχει καν σε αυτή τη βούληση· είναι γνωστό και αποδεκτό οτι τα γεγονότα θα καθορίσουν τις φάσεις και αυτό δεν είναι κρίσιμο για τους επιτιθέμενους.
Οι παραπάνω γενικότητες μας εισάγουν σε άλλες, πιό στοχευμένες και πιό ουσιώδεις. Αν αυτό που συμβαίνει είναι πόλεμος, αν αυτό που ονοματίσθηκε είναι ο σκοπός του, ποιές είναι οι δρώσες δυνάμεις, ποιά τα πεδία, ποιά τα καθήκοντα της κάθε πλευράς;
Παρόλο που και τούτα είναι γενικά γνωστά, είναι απαραίτητο να τα ξαναεπι-σκέπτεται κανείς, όχι για τον κίνδυνο απώλειας μνήμης μέσα στην παραζάλη των μαχών, όσο γιατί η γνώση των αλλαγών των μορφών και των χαρακτηριστικών, στο βαθμό που μπορούν να γίνουν αντιληπτές, προσθέτουν ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα.
Από τη μια λοιπόν, είναι το κεφάλαιο· η «Φρανκφούρτη» της ΕΚΤ μπορεί να αποτελέσει μια παιδαγωγικής χρησιμότητας καρικατούρα. Από την άλλη, η βιοπολιτική της ζωντανής εργασίας.
Η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις δύο δυνάμεις αναδεικνύεται με διαφορετικό τρόπο τουλάχιστο σε κάθε θεώρηση που αναφέρεται με οποιονδήποτε τρόπο στη μαρξιστική παράδοση. Σταχυολογούμε από αυτήν, χωρίς καμμία αξίωση εμβάθυνσης/συγκεκριμενοποίησης:
-Το κεφάλαιο ακριβώς επειδή είναι απρόσωπο, ακριβώς επειδή είναι σχέση, αποτελεί δύναμη μέσω των νόμων κίνησής του, της λογικής του. Κάθε αλλαγή στην κοινωνική πραγματικότητα που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του, εκφράζεται ως αδήρητη, φυσική αναγκαιότητα. Κάθε αλλαγή που εμφανίζεται να την εμποδίζει, εμφανίζεται εξίσου ως βία στην πραγματικότητα. Αυτή είναι η λογική στέρεα βάση πάνω στην οποία στηρίζονται τα εργαλειακά διλήμματα (οι εκβιασμοί) που θέτει κάθε φορά η εξουσία. Ο βαθμός στον οποίον αυτά ενίοτε φαίνονται πλαστά, αντανακλά είτε γενικά την ανεπαρκή ανίχνευση αυτής της λογικής είτε τον κλονισμό του συστήματος εξουσίας του, χωρίς να παραβλέπει κανείς οτι μπορεί κάποτε να διατυπώνονται σε αδύναμη μορφή για λόγους τακτικής.
Το κεφάλαιο ως σχέση είναι ταυτόχρονα και τάξη (order), καθεστώς. Η τάξη αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από τη συγκεκριμένη οργάνωση της κοινωνίας σε δύο βασικές τάξεις (classes), εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, που επικαθορίζει και συγκροτεί τα μη αναγώγιμης πολυπλοκότητας μοτίβα του κοινωνικού μόρφωματος: διαστρωματώσεις, ομάδες και συλλογικότητες. Ταυτόχρονα επίσης ο καπιταλισμός υπάρχει μόνο στη μορφή που τον έφερε και τον φέρνει το σύνολο της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας - ως το αναγνωρίσιμο τοπίο των εθνικών και διεθνών οντοτήτων στη διαρκή τους κίνηση.
Η φλυαρία αυτή είναι νομίζω υπεραρκετή για να φτάσουμε στο μόνο σημείο που θέλουμε να θίξουμε: οι στόχοι του κεφάλαιου σε αυτόν τον πόλεμο, όπως διατυπώνονται σε αποφάσεις της εξουσίας, όπως εκλαϊκεύονται από τους μηχανισμούς πειθαναγκασμού, όπως ομολογούνται και συνοψίζονται από τους οργανικούς διανοούμενους της άρχουσας τάξης, υπάγονται στην εξής αντίφαση: από τη μια οι στόχοι νοηματοδοτούνται από την εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος αναπαραγωγής του καθεστώτος. Από την άλλη, ο μοναδικός τρόπος συναρμογής του γενικού συμφέροντος είναι αυτός της ισορροπίας που προκύπτει από την ίδια προσπάθεια ικανοποίησης των επιμέρους συμφέροντων, που εκ κατασκευής αλληλο-αντιμάχονται. Εδώ το γενικό δεν ανευρίσκεται αυτόματα στο ειδικό, αλλά καταρχήν υπονομεύεται από αυτό και μόνο εκ των υστέρων και διαμεσολαβημένα από τους μηχανισμούς της εξουσίας τιθασεύεται και ενσωματώνεται σε αυτό.
Η ένταση αυτή είναι όσο πιό έντονη όσο και η κρίση. Η ένταση αυτή είναι όσο πιό μικρή όσο μεγαλύτερος ο βαθμός ισχύος του κάθε ξεχωριστού ειδικού συμφέροντος. Στο επίπεδο των διατυπώσεων, η αντίθεση αυτή εισάγει μια άλλη: όσο πιό γενική και βαθειά είναι η προσπάθεια συμπερίληψης του γενικού συμφέροντος του καπιταλισμού σε μια ανάλυση, μια πρόταση, μια θεωρία, τόσο περισσότερο αυτή καταντάει να μοιάζει με τις προφητείες της Κασσάνδρας. Θεωρούμε ως ακρότατο τέτοιο παράδειγμα τις πρόσφατες παρεμβάσεις του Jürgen Habermas, του σοσιαλδημοκράτη κληρονόμου της σχολής της Φρανκφούρτης, που φοβάται οτι η σημερινή κρίση στην ΕΕ θα καταλήξει στην έλευση μιας «μεταδημοκρατικής εποχής», στην αναίρεση της αστικής δημοκρατίας όχι μόνο όπως λειτουργεί, αλλά και όπως έχει επαγγελθεί, προς ένα μετα- (post-) δημοκρατικό καθεστώς.
-Ο πόλεμος που διεξάγει η εξουσία για το κεφάλαιο, είναι ενάντια στη ζωντανή εργασία. Δεν είναι εδώ ο τόπος να σταθούμε στη λεπτή εννοιολόγησή της, στη λεπτομερή φαινομενολογική περιγραφή της συγκρότησής της, στην έκφανση της βούλησής της ως πολιτική συνείδηση, στις ιδιαιτερότητές της στην Ελλάδα - είναι βέβαια πάντα απαραίτητο να επιστρέφει κάθε άνθρωπος που βλέπει γενικώς έτσι την κατάσταση, ως πόλεμο δηλαδή, και που τοποθετεί τον εαυτό του στην πλευρά αυτή, στα παραπάνω ζητήματα όπως αναδεικνύονται στη δράση. Θα περιοριστούμε στο να επισημάνουμε εδώ την ποιοτική διαφορά των στόχων των δεχόμενων την επίθεση, από αυτούς των επιτιθέμενων. Η πρώτη είναι προφανής: η εργασία έχει εξουσία· τόση όση απαιτείται για να εξουσιασθεί. Συμμετέχει στη διοίκηση· τόσο όσο απαιτείται για να διοικηθεί κτλ. Τα συμφέροντα της εργασίας, όταν και όπως διατυπωθούν από ένα πολιτικό υποκείμενο, δεν μπορούν να συγκροτήσουν στόχους παρά μόνο μέσα από τη διαδικασία αναγνώρισής τους από αυτήν - διαδικασία που από την άλλη ανήκει στα βασικά πεδία του πολέμου ενάντιά της. Η ζωντανή εργασία είναι τάξη (order) μόνο μέσα στην υπαγωγή της στην τάξη του κεφάλαιου, όταν δηλαδή αναπαράγει τον εαυτό της. Εκεί ακριβώς είναι και ως τάξη (class). Υπάρχει λοιπόν άλλη μια αντίφαση ανάμεσα στο γενικό συμφέρον και την οποιαδήποτε διατύπωσή του σε στόχους της ζωντανής εργασίας: το γενικό συμφέρον είναι εδώ η κατάργηση της τάξης της ίδιας, ενώ ο στόχος αποβλέπει στην κατίσχυσή της. Αυτός είναι και ο λόγος που το γενικό συμφέρον δεν μπορεί να προκύψει (s'actualiser) ως σημείο ισορροπίας επιμέρους συμφερόντων, όπως στην πλευρά του κεφάλαιου, αλλά ως αποτέλεσμα της άρσης της αντίφασης μεταξύ (οιονεἰ) γενικού συμφέροντος και στόχου. Αυτή είναι και η ιστορική-προγραμματική αποστολή κάθε πολιτικού σχηματισμού που μιλά από τη σκοπιά της ζωντανής εργασίας, αποστολή που έχει περιγραφθεί στο πολιτικό πεδίο ως ηγεμονία. Εδώ εμφανίζεται για τρίτη φορά το όνομα της μοιραίας πόλης: η ριζοσπαστική εκδοχή της θεωρίας των στοχαστών της Φρανκφούρτης, αρνείται γενικά μια τέτοια δυνατότητα. Εμμένει και θεωρητικοποιεί τη θραυσματική θεώρηση της πραγματικότητας του κοινωνικού πολέμου, είτε ως παραδοχή του αδιεξόδου εκφοράς κάθε λόγου που δεν είναι αρνητικός, είτε με την αναγνώριση της «ολογραφικής» φύσης της μερικής, ατομικής συνείδησης, που περικλείει λοιπόν ατόφιο τον πλούτο του γενικού, παραπέμποντας στη μοναδολογία του Leibniz.
Πέρα από τη συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες, πέρα από την αγωνία για τις πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα, πέρα από τους προσωπικούς φόβους και προβλήματα της βιοπάλης, καλό είναι να μη σταματάει κανείς «συνειδητοποιημένος», όπως λέγαμε παλιά, ούτε την κριτική ούτε την ενασχόληση με τα ζητήματα που συνδέονται με ο,τι κωδικοποιήθηκε παραπάνω στις τρεις αναφορές στη Φρανκφούρτη.
Αυτή η υπόμνηση ήταν και ο σκοπός σύνταξης αυτού του ανιαρού σημειώματος.
Η υποβάθμιση προκύπτει ως μοναδικό αποτέλεσμα (outcome) της αποσκοπούμενης αποκατάστασης της καπιταλιστικής κερδοφορίας (μ'άλλα λόγια: του ξεπεράσματος της κρίσης), που με τη σειρά της περνά από τα αποφασισμένα μέτρα της «ελεγχόμενης» καταστροφής κεφαλαίου, της ανόδου του βαθμού εκμετάλευσης της εργασίας με τη μείωση των απολαβών και της απαξίωσής της ώς βαθμού μερικής καταστροφής.
Για να ολοκληρωθεί ο αποφθεγματικής συμπύκνωσης ονοματισμός της συγκυρίας, σημειώνεται ακόμα οτι
α) σε μια καπιταλιστική κοινωνία, μια τέτοια επιχείρηση είναι πάντα πόλεμος. Η ανώδυνη διότι ομολογημένη από τους επιτιθέμενους διαπίστωση, είναι ωστόσο απαρέγκλιτος όρος κατανόησης της συγκυρίας.
β) τα εργαλεία/μέτρα ορίζουν μια ροή και αποκτούν τη σημασία τους μόνον αν θεωρηθεί ο γενικός σκοπός τους. Η ροή ξεκίνησε με την έναρξη της επιχείρησης και προφανώς δε θα σταματήσει πριν το τέλος της.
γ) ο,τι αναγνωρίζεται ως μέτρο, αποφάσεις, διατάγματα και νόμοι, είναι μόνο μια όψη του πολέμου, για τον οποίον θα «χρειαστεί ο,τι χρειαστεί»: αλλαγή του πολιτικού συστήματος κυριαρχίας, βιοπολιτικές μεταλλάξεις, ανατροπή των συσχετισμών δύναμης μεταξύ των διαφόρων μερίδων του κεφάλαιου, τακτικές αναθεωρήσεις προτεραιοτήτων, όλα αυτά σε δυναμικό συντονισμό με την εξέλιξη του ίδιου του πολέμου.
δ) η ελληνική περιπέτεια ούτε εξελίσσεται σε παγκόσμιο κενό ούτε πολύ περισσότερο επιδρά μονομερώς στην παγκόσμια συγκυρία. Αποτελεί καταφανώς μέρος ενός συνολικού πολέμου, με περιφερειακούς και τοπικούς καθορισμούς. Η «επιχειρησιακή λογική» στην Ελλάδα θέλει πράγματι να αποσυμπλέξει τους δεσμούς σε φάση ανάσχεσης της επίδρασης των ελληνικών πραγμάτων στη διεθνή οικονομία/πολιτική, φάση κλιμάκωσης και νέα φάση διεθνούς επίδρασης, αυτή τη φορά ως αξιοποίηση των τοπικών επιτευγμάτων. Ωστόσο, τίποτα το στρατηγικά ουσιώδες δεν υπάρχει καν σε αυτή τη βούληση· είναι γνωστό και αποδεκτό οτι τα γεγονότα θα καθορίσουν τις φάσεις και αυτό δεν είναι κρίσιμο για τους επιτιθέμενους.
Οι παραπάνω γενικότητες μας εισάγουν σε άλλες, πιό στοχευμένες και πιό ουσιώδεις. Αν αυτό που συμβαίνει είναι πόλεμος, αν αυτό που ονοματίσθηκε είναι ο σκοπός του, ποιές είναι οι δρώσες δυνάμεις, ποιά τα πεδία, ποιά τα καθήκοντα της κάθε πλευράς;
Παρόλο που και τούτα είναι γενικά γνωστά, είναι απαραίτητο να τα ξαναεπι-σκέπτεται κανείς, όχι για τον κίνδυνο απώλειας μνήμης μέσα στην παραζάλη των μαχών, όσο γιατί η γνώση των αλλαγών των μορφών και των χαρακτηριστικών, στο βαθμό που μπορούν να γίνουν αντιληπτές, προσθέτουν ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα.
Από τη μια λοιπόν, είναι το κεφάλαιο· η «Φρανκφούρτη» της ΕΚΤ μπορεί να αποτελέσει μια παιδαγωγικής χρησιμότητας καρικατούρα. Από την άλλη, η βιοπολιτική της ζωντανής εργασίας.
Η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στις δύο δυνάμεις αναδεικνύεται με διαφορετικό τρόπο τουλάχιστο σε κάθε θεώρηση που αναφέρεται με οποιονδήποτε τρόπο στη μαρξιστική παράδοση. Σταχυολογούμε από αυτήν, χωρίς καμμία αξίωση εμβάθυνσης/συγκεκριμενοποίησης:
-Το κεφάλαιο ακριβώς επειδή είναι απρόσωπο, ακριβώς επειδή είναι σχέση, αποτελεί δύναμη μέσω των νόμων κίνησής του, της λογικής του. Κάθε αλλαγή στην κοινωνική πραγματικότητα που εξασφαλίζει την αναπαραγωγή του, εκφράζεται ως αδήρητη, φυσική αναγκαιότητα. Κάθε αλλαγή που εμφανίζεται να την εμποδίζει, εμφανίζεται εξίσου ως βία στην πραγματικότητα. Αυτή είναι η λογική στέρεα βάση πάνω στην οποία στηρίζονται τα εργαλειακά διλήμματα (οι εκβιασμοί) που θέτει κάθε φορά η εξουσία. Ο βαθμός στον οποίον αυτά ενίοτε φαίνονται πλαστά, αντανακλά είτε γενικά την ανεπαρκή ανίχνευση αυτής της λογικής είτε τον κλονισμό του συστήματος εξουσίας του, χωρίς να παραβλέπει κανείς οτι μπορεί κάποτε να διατυπώνονται σε αδύναμη μορφή για λόγους τακτικής.
Το κεφάλαιο ως σχέση είναι ταυτόχρονα και τάξη (order), καθεστώς. Η τάξη αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από τη συγκεκριμένη οργάνωση της κοινωνίας σε δύο βασικές τάξεις (classes), εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, που επικαθορίζει και συγκροτεί τα μη αναγώγιμης πολυπλοκότητας μοτίβα του κοινωνικού μόρφωματος: διαστρωματώσεις, ομάδες και συλλογικότητες. Ταυτόχρονα επίσης ο καπιταλισμός υπάρχει μόνο στη μορφή που τον έφερε και τον φέρνει το σύνολο της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας - ως το αναγνωρίσιμο τοπίο των εθνικών και διεθνών οντοτήτων στη διαρκή τους κίνηση.
Η φλυαρία αυτή είναι νομίζω υπεραρκετή για να φτάσουμε στο μόνο σημείο που θέλουμε να θίξουμε: οι στόχοι του κεφάλαιου σε αυτόν τον πόλεμο, όπως διατυπώνονται σε αποφάσεις της εξουσίας, όπως εκλαϊκεύονται από τους μηχανισμούς πειθαναγκασμού, όπως ομολογούνται και συνοψίζονται από τους οργανικούς διανοούμενους της άρχουσας τάξης, υπάγονται στην εξής αντίφαση: από τη μια οι στόχοι νοηματοδοτούνται από την εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος αναπαραγωγής του καθεστώτος. Από την άλλη, ο μοναδικός τρόπος συναρμογής του γενικού συμφέροντος είναι αυτός της ισορροπίας που προκύπτει από την ίδια προσπάθεια ικανοποίησης των επιμέρους συμφέροντων, που εκ κατασκευής αλληλο-αντιμάχονται. Εδώ το γενικό δεν ανευρίσκεται αυτόματα στο ειδικό, αλλά καταρχήν υπονομεύεται από αυτό και μόνο εκ των υστέρων και διαμεσολαβημένα από τους μηχανισμούς της εξουσίας τιθασεύεται και ενσωματώνεται σε αυτό.
Η ένταση αυτή είναι όσο πιό έντονη όσο και η κρίση. Η ένταση αυτή είναι όσο πιό μικρή όσο μεγαλύτερος ο βαθμός ισχύος του κάθε ξεχωριστού ειδικού συμφέροντος. Στο επίπεδο των διατυπώσεων, η αντίθεση αυτή εισάγει μια άλλη: όσο πιό γενική και βαθειά είναι η προσπάθεια συμπερίληψης του γενικού συμφέροντος του καπιταλισμού σε μια ανάλυση, μια πρόταση, μια θεωρία, τόσο περισσότερο αυτή καταντάει να μοιάζει με τις προφητείες της Κασσάνδρας. Θεωρούμε ως ακρότατο τέτοιο παράδειγμα τις πρόσφατες παρεμβάσεις του Jürgen Habermas, του σοσιαλδημοκράτη κληρονόμου της σχολής της Φρανκφούρτης, που φοβάται οτι η σημερινή κρίση στην ΕΕ θα καταλήξει στην έλευση μιας «μεταδημοκρατικής εποχής», στην αναίρεση της αστικής δημοκρατίας όχι μόνο όπως λειτουργεί, αλλά και όπως έχει επαγγελθεί, προς ένα μετα- (post-) δημοκρατικό καθεστώς.
-Ο πόλεμος που διεξάγει η εξουσία για το κεφάλαιο, είναι ενάντια στη ζωντανή εργασία. Δεν είναι εδώ ο τόπος να σταθούμε στη λεπτή εννοιολόγησή της, στη λεπτομερή φαινομενολογική περιγραφή της συγκρότησής της, στην έκφανση της βούλησής της ως πολιτική συνείδηση, στις ιδιαιτερότητές της στην Ελλάδα - είναι βέβαια πάντα απαραίτητο να επιστρέφει κάθε άνθρωπος που βλέπει γενικώς έτσι την κατάσταση, ως πόλεμο δηλαδή, και που τοποθετεί τον εαυτό του στην πλευρά αυτή, στα παραπάνω ζητήματα όπως αναδεικνύονται στη δράση. Θα περιοριστούμε στο να επισημάνουμε εδώ την ποιοτική διαφορά των στόχων των δεχόμενων την επίθεση, από αυτούς των επιτιθέμενων. Η πρώτη είναι προφανής: η εργασία έχει εξουσία· τόση όση απαιτείται για να εξουσιασθεί. Συμμετέχει στη διοίκηση· τόσο όσο απαιτείται για να διοικηθεί κτλ. Τα συμφέροντα της εργασίας, όταν και όπως διατυπωθούν από ένα πολιτικό υποκείμενο, δεν μπορούν να συγκροτήσουν στόχους παρά μόνο μέσα από τη διαδικασία αναγνώρισής τους από αυτήν - διαδικασία που από την άλλη ανήκει στα βασικά πεδία του πολέμου ενάντιά της. Η ζωντανή εργασία είναι τάξη (order) μόνο μέσα στην υπαγωγή της στην τάξη του κεφάλαιου, όταν δηλαδή αναπαράγει τον εαυτό της. Εκεί ακριβώς είναι και ως τάξη (class). Υπάρχει λοιπόν άλλη μια αντίφαση ανάμεσα στο γενικό συμφέρον και την οποιαδήποτε διατύπωσή του σε στόχους της ζωντανής εργασίας: το γενικό συμφέρον είναι εδώ η κατάργηση της τάξης της ίδιας, ενώ ο στόχος αποβλέπει στην κατίσχυσή της. Αυτός είναι και ο λόγος που το γενικό συμφέρον δεν μπορεί να προκύψει (s'actualiser) ως σημείο ισορροπίας επιμέρους συμφερόντων, όπως στην πλευρά του κεφάλαιου, αλλά ως αποτέλεσμα της άρσης της αντίφασης μεταξύ (οιονεἰ) γενικού συμφέροντος και στόχου. Αυτή είναι και η ιστορική-προγραμματική αποστολή κάθε πολιτικού σχηματισμού που μιλά από τη σκοπιά της ζωντανής εργασίας, αποστολή που έχει περιγραφθεί στο πολιτικό πεδίο ως ηγεμονία. Εδώ εμφανίζεται για τρίτη φορά το όνομα της μοιραίας πόλης: η ριζοσπαστική εκδοχή της θεωρίας των στοχαστών της Φρανκφούρτης, αρνείται γενικά μια τέτοια δυνατότητα. Εμμένει και θεωρητικοποιεί τη θραυσματική θεώρηση της πραγματικότητας του κοινωνικού πολέμου, είτε ως παραδοχή του αδιεξόδου εκφοράς κάθε λόγου που δεν είναι αρνητικός, είτε με την αναγνώριση της «ολογραφικής» φύσης της μερικής, ατομικής συνείδησης, που περικλείει λοιπόν ατόφιο τον πλούτο του γενικού, παραπέμποντας στη μοναδολογία του Leibniz.
Πέρα από τη συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες, πέρα από την αγωνία για τις πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα, πέρα από τους προσωπικούς φόβους και προβλήματα της βιοπάλης, καλό είναι να μη σταματάει κανείς «συνειδητοποιημένος», όπως λέγαμε παλιά, ούτε την κριτική ούτε την ενασχόληση με τα ζητήματα που συνδέονται με ο,τι κωδικοποιήθηκε παραπάνω στις τρεις αναφορές στη Φρανκφούρτη.
Αυτή η υπόμνηση ήταν και ο σκοπός σύνταξης αυτού του ανιαρού σημειώματος.
Subscribe to:
Posts (Atom)